W noc poślubną schowałam się pod łóżkiem, żeby zrobić mężowi psikusa, ale ktoś inny wszedł pod łóżko…

W ciszy nocy głos Brendy brzmiał jeszcze bardziej demonicznie.

Wysłuchaliśmy wszystkiego: uwag o „owsiaku”, planu zrobienia mi przykrości, przywłaszczenia pieniędzy z wesela.

Kiedy skończył, twarz mojego ojca wykrzywiła się z wściekłości. Złamał niezapalone cygaro na pół.

„Zaraz go pochowam” – warknął. „Wykupię firmę, w której pracuje, i go zwolnię. Każę wyrzucić jego matkę przed południem”.

„Nie” – powiedziałem. „To za szybkie. To za łatwe”.

Obejrzałem Justine.

„Jeśli zaatakujemy teraz, zrobią z siebie ofiary. Powiedzą, że jestem szaloną, zazdrosną kobietą. Mogą nawet spróbować odzyskać mieszkanie, powołując się na ustne umowy czy coś w tym stylu. Chcę ich całkowicie zmiażdżyć. Chcę, żeby myśleli, że wygrali. A potem chcę im wyrwać grunt spod nóg tak brutalnie, że nigdy się nie podniosą”.

Justine strzeliła palcami, a na jej twarzy pojawił się figlarny uśmiech.

„Podoba mi się, jak idzie. Jaki jest plan?”

„Po pierwsze” – powiedziałem – „mieszkanie. Myślą, że mają prawo pierwokupu, bo pieniądze przeszły przez ich konto. Musimy to zablokować”.

„Spokojnie” – powiedziała Justine, gorączkowo pisząc na klawiaturze. „Skoro akt własności jest na twoje nazwisko, sporządzimy umowę poślubną. Przedstawimy ją jako wymóg ubezpieczeniowy. Wyjaśnimy Prestonowi, że ze względu na wysokie ryzyko związane z budynkiem, firma ubezpieczeniowa wymaga jasno określonego właściciela, aby zminimalizować ryzyko. Przemycimy klauzulę, na mocy której zrzeknie się on wszystkich praw małżeńskich do nieruchomości w zamian, powiedzmy, za niższą składkę ubezpieczeniową”.

„On jest chciwy” – dodałem. „Jeśli powiesz mu, że zaoszczędzi mu to 500 dolarów miesięcznie, podpisze umowę, nawet jej nie czytając”.

„Gotowe” – powiedziała Justine. „Jutro rano przygotuję papiery. Powiedz mu, że to standardowa procedura”.

„Po drugie” – powiedział mój ojciec – „finanse. Musicie rozdzielić swoje aktywa”.

„Muszę opróżnić wspólne konto przed nim” – powiedziałem. „Ale nie mogę wyglądać podejrzanie”.

„Zapomnij o wspólnym koncie” – radziła Justine. „Pozwól mu wziąć pieniądze na ślub. To przynęta. Ale musisz sprawdzić jego przeszłość zawodową. Skoro jest tak nieuczciwy wobec ciebie, to jest nieuczciwy również gdzie indziej”.

Tata odebrał telefon.

„Poproszę mojego prywatnego detektywa, żeby dokładnie zbadał dane dotyczące sprzedaży i wydatków Prestona w jego firmie. Jeśli defrauduje nasze pieniądze, prawdopodobnie defrauduje je również im”.

„A dziecko” – powiedziałem ciszej. „Potrzebujemy dowodu. Testu DNA?” – zapytała Justine.

„Nie. To trwa za długo. Muszę się zbliżyć do Kendry. Musi to przyznać”.

„Wracasz?” zapytał tata, wyglądając na zaniepokojonego. „Valerie, nie musisz. Możesz tu zostać. Przekażemy jej dokumenty jutro rano”.

„Nie” – powiedziałam, wstając. „Nazwał mnie owsianką. Uważa mnie za idiotkę. Uważa mnie za słabą. Wracam i zachowuję się jak ta głupia, niezdarna kobieta, którą sobie wyobraża. Zamierzam zamienić jego życie w piekło na miesiąc. I zamierzam zebrać wystarczająco dużo dowodów, żeby wysłać go do więzienia, a nie tylko do sądu rozwodowego”.

Przyglądałem się wschodowi słońca, jego fioletowe odcienie zaczynały rozprzestrzeniać się na horyzoncie.

„Chciał myszy polnej” – powiedziałem. „Szybko zorientuje się, że ożenił się z pułapką na szczury”.

Wróciłem do hotelu o wschodzie słońca. Po cichu wróciłem na górę, przebrałem się w piżamę i potargałem włosy. Wślizgnąłem się do łóżka obok Prestona. Pachniał nudnym szampanem i rozczarowaniem.

Poruszył się i otworzył jedno oko.

„Val” – mruknął. „Gdzie byłeś?”

„Nie mogłam spać” – mruknęłam, uśmiechając się szeroko i głupkowato. „Tak bardzo cieszyłam się na naszą przyszłość, kochanie. Byłam na dole i snułam plany na nasze wspólne życie”.

Jęknął i odwrócił się do mnie plecami.

„To dobrze, kochanie. Śpij dobrze.”

Spojrzałem na tył jego głowy.

Śpij dobrze, Preston.

To ostatni spokojny odpoczynek, jaki kiedykolwiek zaznasz.

Następnego ranka rozpoczął się spektakl życia.

Obudziłem się przed Preston i zamówiłem obsługę pokojową. Najdroższe dania w menu: jajka po benedyktyńsku z homara, frytki z truflami i szampan.

Kiedy rachunek przyszedł, podpisałem się z naciskiem: „Pokój 402”.

Preston obudził się i pocierał oczy.

“Ojej, co to wszystko znaczy?”

„Śniadanie z okazji uroczystości!” – wykrzyknęłam radośnie. „Pomyślałam, że biorąc pod uwagę pieniądze, jakie wydaliśmy na wesele, powinniśmy sprawić sobie prezent”.

Preston wzdrygnął się.

„Ach, Val, musimy uważać z tymi pieniędzmi. Mamo… cóż, umówiliśmy się, że odłożymy je na czarną godzinę”.

„Och, nie udawaj niewiniątka!” – ugryzłam truskawkę. „Zarezerwowałam też masaż dla par w spa. Kosztuje 600 dolarów i nie podlega zwrotowi”.

Zacisnął szczękę. Wyobraziłem sobie, jak w myślach odejmuje 600 dolarów od kwoty, którą planował ukraść dla Brendy.

„Valerie, powinnaś była mnie zapytać.”

„Ale jestem twoją żoną. Czy moje pieniądze nie są twoje?” Spojrzałam na nią wzrokiem szczeniaka, wyglądając niewinnie. „A tak przy okazji, wrzuciłam twój telefon do wiaderka z lodem. Teraz jest w ryżu”.

“Co?!” Wyskoczył z łóżka.

Oczywiście, że go nie upuściłem. Ale wyłączyłem rozpoznawanie odcisków palców, kiedy spał, żebym mógł później do niego wrócić.

Wprowadziliśmy się do mieszkania dwa dni później. Wtedy przekroczyłam granice.

Brenda przyszła obejrzeć lokal. Weszła do środka, jakby była właścicielką, przesuwając palcem po blatach.

„To miejsce jest zakurzone” – skrytykowała. „Valerie, musisz być bardziej pilna”.

„Och, Brenda, tak się cieszę, że tu jesteś” – wykrzyknęłam. „Postanowiłam zrobić pranie, ale ta pralka jest taka skomplikowana”.

Zawiozłem ją do pralni.

W pralce, wirującej na pełnych obrotach z gorącą wodą i skoncentrowanym wybielaczem, znajdował się jej najcenniejszy skarb: zabytkowe sztuczne futro, które zostawiła w kawalerce Prestona, a które uprzejmie przyniosłam do „wyczyszczenia”.

“Czy to… czy to mój płaszcz?!” krzyknęła Brenda.

„Tak, chciałam ci zrobić niespodziankę i to posprzątać” – powiedziałam z szerokim uśmiechem.

Gwałtownym szarpnięciem otworzyła maszynę. Woda rozlała się wszędzie. Wyciągnęła rozmokłą, splątaną masę szarego futra, przypominającą utopionego szczura.

„Ty idioto!” krzyknęła. „To było tylko czyszczenie chemiczne. Kosztowało 2000 dolarów!”

„O nie!” – zaczęłam płakać, udając łzy. „Chciałam tylko pomóc. Wytwórnia była taka mała”.

Preston przybiegł.

„Co się dzieje?”

„Zniszczyła mi płaszcz!” krzyknęła Brenda. „Patrz na to!”