W noc poślubną schowałam się pod łóżkiem, żeby zrobić mężowi psikusa, ale ktoś inny wszedł pod łóżko…

Kiedy spotkałam ją po raz pierwszy, patrzyła na mnie, jakbym była plamą na dywanie. Mieszkała w małym, zagraconym domu, ale zachowywała się jak królowa na wygnaniu. Ciągle powtarzała, że ​​Preston zasługuje na coś lepszego i że życie jest drogie.

„Valerie” – powiedziała, popijając herbatę – „naprawdę myślisz, że utrzymasz rodzinę z pensji administratora? Preston potrzebuje partnera, który pomoże mu wspiąć się po szczeblach kariery społecznej”.

Uśmiechnęłam się tylko i przełknęłam obelgi, myśląc: Gdybyś tylko wiedział.

Myślałam, że jak już się pobierzemy, kiedy prawda o moim majątku wyjdzie na jaw, będzie szczęśliwa. Planowałam powiedzieć Prestonowi wszystko podczas naszego miesiąca miodowego. Marzyłam o tym, żeby zobaczyć jego promienną twarz, kiedy powiem mu, że nigdy więcej nie będzie musiał martwić się o normę. Tak bardzo chciałam mu podarować cały świat.

Nie zdawałem sobie sprawy, że on już planował ukraść ten mały kawałek, który mu pokazałem.

Organizacja ślubu powinna być najszczęśliwszym momentem w moim życiu, ale patrząc wstecz, znaków ostrzegawczych było tak wiele, że aż oczywiste.

Najpierw była lista gości.

Brenda nalegała, żeby zaprosić połowę miasta.

„To kwestia wizerunku, Valérie” – odparła ostro, gdy zasugerowałem prywatną ceremonię. „Musimy pokazać ludziom, że rodzinie Ramosów wiedzie się dobrze”.

Ponieważ rzekomo byłem biedny, Brenda i Preston zakładali, że nie stać mnie na wiele. Brenda udawała, że ​​dokłada się do kosztów, ale za każdym razem, gdy przychodził rachunek za kwiaty lub miejsce na przyjęcie, przypadkowo zapominała torebki w samochodzie albo jej karta była odrzucana z powodu „błędu bankowego”.

Ostatecznie zapłaciłem za wszystko ze swoich „oszczędności”, którymi była czarna karta bez limitu, którą trzymałem ukrytą w sekretnej przegródce portfela.

Potem przybyła Kendra.