SZKOŁA ZADZWONIŁA. „TWOJEJ CÓRKI NIE ODBRANO. MINĄŁ 3 GODZINY”. POWIEDZIAŁAM…

I oto – o 4:26 rano – drzwi same się otworzyły i przez nie przeszedł cień, niosąc Lily na rękach.

Moja twarz. Moje ciało. Mój uśmiech.

Tym razem odbicie nie migotało.

Wyglądało solidnie.

Stały.

Część 4 

Mieszkanie wydawało się puste po zniknięciu Lily.
Każdy dźwięk był zbyt ostry, każda cisza zbyt długa. Szum lodówki, tykanie zegara ściennego – wszystko to wbijało się w moją czaszkę jak szum. Czytałam kiedyś, że ludzki umysł zaczyna tworzyć hałas, gdy nie potrafi znieść ciszy. Może właśnie to robiłam przez cały czas – słyszałam rzeczy, których nie było. Widziałam twarze, które nie były moje.

Policja przyjechała i odjechała. Potraktowali to jak naruszenie praw do opieki – matka zabrała dziecko, ojciec spanikował, po prostu. Nie obejrzeli nagrania. Nie widzieli tego, co ja.

Od tego czasu przestałem spać. Sen był lustrem, a ja bałem się tego, co czeka po drugiej stronie.

Trzeciego dnia byłam już na fali kofeiny i strachu. Przeszukałam każdy trop – stare miejsca Emily, motele, w których nocowała lata temu, ślady kart kredytowych. Nic. Znów zniknęła, jakby to przećwiczyła.

Jedynym śladem była notatka, którą zostawiła Lily, napisana niewinnym, nierównym pismem:

„Ten miły człowiek powiedział, że teraz się mną zaopiekuje.”

Nie chodziło tylko o słowa. Chodziło o charakter pisma. O pętelki. O precyzję.
Wyglądało jak moje.

Nie powiedziałem policji o tym. Już myśleli, że się rozpadam. Może i tak było.

Zamiast tego wróciłem do jedynej osoby, która mogła mi udzielić odpowiedzi — Masona.

Wyglądał gorzej ode mnie: nieogolony, z oczami zaczerwienionymi od nieprzespanych nocy.
„Tom” – powiedział, gdy tylko otworzył drzwi. „Odchodzę”.

„Nie możesz” – powiedziałem. „Jej nie ma. Muszę ją znaleźć”.

Pokręcił głową. „Nie rozumiesz. Obejrzałem to nagranie jeszcze raz. Klatka po klatce. Znaczniki czasu się nie zgadzają. To jak dwa różne kanały zszyte razem – ale z tego samego źródła. Ktoś edytował twoje życie”.

„Co mówisz?”

„Mówię, że ktokolwiek – lub cokolwiek – to jest, ma zasoby. Dostęp. Obserwuje cię dłużej, niż myślisz”.

Podał mi pendrive. „Jest jeszcze coś. Z rejestrów szpitalnych. Oryginalny akt urodzenia. Nie został zmieniony – został sporządzony. Cztery lata po narodzinach Lily”.

„To niemożliwe.”

Potarł twarz dłonią. „Tak samo jak obserwowanie włamania do własnego mieszkania”.

Tego wieczoru pojechałam do szpitala Mercy General. Oddział położniczy był zamknięty z powodu remontu, ale archiwum było nadal otwarte. Urzędniczka, zmęczona kobieta po pięćdziesiątce, spojrzała na mnie, jakby widziała zbyt wielu ludzi goniących za duchami.

Podałem jej numer akt. Zmarszczyła brwi, pisała przez dłuższą chwilę, po czym powiedziała: „Ten akt jest zapieczętowany. Dostęp ograniczony”.

„Przez kogo ograniczone?”

Zawahała się. „Pisze, że redakcja wewnętrzna – wniosek federalny ” .

Zaśmiałem się, ale zabrzmiało to pusto. „Federalny?”

Spojrzała w górę. „Proszę pana, czy jest coś, o czym powinnam wiedzieć?”

„Nie” – powiedziałem. „Nikt nie może się niczego dowiedzieć”.

Następnego ranka pod moimi drzwiami pojawiła się paczka. Bez adresu zwrotnego. W środku pojedyncza koperta z notatką napisaną drukowanymi literami:

PRZESTAŃ SIĘ PATRZEĆ. NIE JESTEŚ TYM, ZA KTO SIĘ MYŚLISZ.

Pod notatką było zdjęcie – ziarniste, czarno-białe – przedstawiające mnie trzymającego Lily w szpitalnej sali, której nie pamiętałem. Wyglądała na jakieś dwa lata. Uśmiechałem się. Ale moje oczy… moje oczy były czarnymi dziurami, pustymi, jakby zostały wymazane.

To był moment, w którym coś we mnie pękło – nie ze strachu, ale z jasności umysłu.
Jeśli historia Emily była prawdziwa, jeśli zobaczyła kogoś, kto wyglądał jak ja , może ten ktoś zajął moje miejsce .
Może brakujące miesiące w mojej pamięci to nie tylko wypalenie czy trauma.
Może zostały nadpisane.

Pytanie tylko brzmiało: dlaczego?

Zacząłem kopać głębiej, przeszukując każdy swój ślad w internecie.
Formularze zatrudnienia, akta podatkowe, zdjęcia.
I znalazłem je – duplikaty.
Dwie nakładające się na siebie wersje mojego życia biegnące obok siebie, jak dwa tory na tej samej drodze.

W jednym pliku byłem wymieniony jako „Thomas Hail – Aktywny”.
W drugim: „Thomas Hale – Zwolniony, zmarły w 2019 roku”.

Zmarły.
Data zgadzała się z nocą, kiedy Emily powiedziała, że ​​wróciłem „inny”.

Tej nocy poszedłem na cmentarz. Nie było nagrobka, ale numer kwatery istniał.
Podążałem za mapą przez rzędy nazwisk, aż znalazłem pusty skrawek trawy i mały, zardzewiały nagrobek:
T. HAIL – MIEJSCE ZAREZERWOWANE.

Grunt pod nim został niedawno naruszony. Ziemia była miękka.

Nie wiem, co mnie opętało, ale zacząłem kopać. Moje dłonie, moje paznokcie, zimna ziemia wgryzała się w skórę. Nie spodziewałem się niczego znaleźć – a jednak.

Czarne, metalowe pudełko. W środku: zdjęcia, dowody osobiste, pierścionek, który zgubiłem lata temu, i opaska szpitalna z moim nazwiskiem.
Data na opasce była taka sama jak na karcie zgonu.

A pod spodem zapieczętowana koperta z napisem: „W przypadku znalezienia, jesteś kopią”.

Pojechałem prosto do domu Emily.
Światła były zgaszone. Zasłony zasłonięte.
Wyłamałem zamek.

W środku wszystko lekko pachniało dymem i wybielaczem. Papiery walały się po podłodze – rysunki, listy, dokumenty sądowe. A pośrodku tego wszystkiego, do ściany przyczepione było jedno zdjęcie: Lily i ja.

Tym razem moja twarz została podrapana.

Za nim, słabym ołówkiem, napisała:

„On nie wie, że nie jest pierwszy”.

Znalazłem ją w piwnicy.

Siedziała na podłodze, z kolanami podciągniętymi do piersi, wpatrując się w stary monitor CRT migoczący w ciemności. Na ekranie wyświetlał się obraz na żywo – ziarnisty, bezbarwny – z pokoju, który rozpoznałem.
Mojego mieszkania.
A na ekranie mężczyzna – ja – siedziałem przy kuchennym stole, z głową w dłoniach.

Kiedy mnie zobaczyła, nie krzyknęła.
Powiedziała tylko: „Mówiłam ci, że po ciebie przyjdzie”.

„Gdzie ona jest?” zapytałem.

„Bezpieczna” – powiedziała cicho Emily. „Bezpieczniejsza niż którakolwiek z nas”.

Podszedłem bliżej. „O czym mówisz?”