Stowarzyszenie właścicieli domów wezwało policję z powodu mojego generatora podczas śnieżycy. Przybył funkcjonariusz i poprosił o jego pożyczenie ode mnie.

„Tak” – powiedziałem. „Zdecydowanie.”

Oczy Rodriguez lekko się rozszerzyły, jakby spodziewała się negocjacji.

„Ale” – dodałem – „pani Patterson się nie zmarznie. Albo ją powstrzymamy przed bieganiem po czymś innym, albo przywieziemy ją tutaj”.

„Możemy ją tu przywieźć” – powiedział natychmiast Rodriguez. „Pomożemy ci ją przenieść. Leki, niezbędne rzeczy, cokolwiek będzie jej potrzebne”.

Chen wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał je od czasu, gdy zadzwonił dyspozytor. „Jesteś pewien?”

Skinęłam głową. „Dziecko potrzebuje tego bardziej niż ja. Mam kominek. Koce. Damy radę”.

Przez następną godzinę wszystko działo się szybko.

Przedzieraliśmy się przez śnieg do domu pani Patterson, pukaliśmy, aż otworzyła, a Rodriguez łagodnie wyjaśniła sytuację, jakby przeprowadziła setki kontroli socjalnych i wiedziała, jak rozmawiać z przestraszonymi ludźmi, nie wzbudzając w nich poczucia bezsilności.

Pani Patterson była na początku zdezorientowana — bała się, że będzie ciężarem, obawiała się zostawiania domu bez opieki, martwiła się o swojego kota.

„Nie mogę zostawić Pana Whiskersa” – powiedziała drżącym głosem.

„Przyprowadź go” – powiedziałem. „Może rządzić moim domem przez jedną noc”.

To wywołało u niej słaby, drżący śmiech, którego kurczowo się trzymałem, jakby miał oznaczać, że wszystko będzie dobrze.

Zabraliśmy jej leki, ciepłe ubrania, klatkę dla kota i mały stosik albumów ze zdjęciami, które uparcie chciała zabrać, bo „nigdy nic nie wiadomo”.

Wróciwszy do siebie, ułożyłem ją w pokoju gościnnym, dodając dodatkowe kołdry, podczas gdy Rodriguez dbał o jej wygodę. Pan Whiskers zlustrował mój korytarz niczym drobny gospodarz, a potem rozgościł się w salonie, jakby mieszkał tam od zawsze.

W garażu Chen i ja odłączyliśmy generator od przełącznika, ostrożnie i metodycznie, mimo zdrętwiałych palców. Załadowaliśmy go na tył radiowozu, zabezpieczając go pasami i ochraniaczami, bo ta maszyna nie była zwykłym sprzętem – to była maszyna przetrwania.

Podczas gdy pracowaliśmy, Chen pokręcił głową, a jego ton stał się ponury.

„O prezesie twojego stowarzyszenia właścicieli domów” – powiedział. „Brenda Hartwell, prawda?”

„Tak” – powiedziałem, zaciskając pasek.

„Dzwoniła do nas dziś wieczorem cztery razy” – powiedział Chen. „Cztery oddzielne skargi na hałas. Wszystkie bezpodstawne. Jesteśmy zajęci prawdziwymi nagłymi przypadkami, a ona marnuje nasz czas”.

Zacisnęłam szczękę. „Ona robi to innym ludziom?”

Chen skinął głową. „Nie jesteś jedynym z generatorem. Ale tylko z tobą skonfrontowała się osobiście. Do pozostałych dzwoniła anonimowo”.

Na zewnątrz wył wiatr, a ja poczułem, jak w mojej piersi zalewa mnie złość, zimniejsza niż cokolwiek, co mogła wywołać burza.

„Jeśli zadzwoni ponownie” – powiedział Chen – „porozmawiamy z nią o niewłaściwym wykorzystaniu służb ratunkowych”.

„Dobrze” – powiedziałem. „Bo ona kogoś skrzywdzi”.

Chen zatrzymał się i spojrzał na mnie z czymś w rodzaju szacunku.

„Dokumentuj wszystko” – powiedział. „Każde zagrożenie, każde powiadomienie. Jeśli ktoś ucierpi, bo się jej bał, to będzie coś innego”.

Nie powiedział „oskarżenie karne”, ale nie było to konieczne. Ciężar był.

Odjechali, zostawiając mój generator z tyłu, a ich tylne światła zniknęły w grubym śniegu niczym ostrzeżenie.

Wszedłem do środka i sprawdziłem, co u pani Patterson. Leżała zawinięta w kołdrę w moim fotelu, Pan Whiskers mruczał jej na kolanach, a w kominku trzaskał ogień. Nie było tak ciepło jak w nadmuchowym obiegu powietrza, ale dało się wytrzymać.

„Jesteś dobrym człowiekiem, Frank” – powiedziała cicho. „Twoja matka dobrze cię wychowała”.

Przygotowałem sobie gorącą czekoladę na kuchence gazowej i usiadłem z nią, słuchając wycia wiatru wokół domu, podczas gdy ona opowiadała mi o zamieci z 1991 roku i o tym, jak sąsiedzi odśnieżali sobie podjazdy, nikt ich o to nie prosił.

Dodała, że ​​wówczas ludzie nie potrzebowali przepisów, które mówiłyby im, jak postępować jak ludzie.

Około godziny 7:00 rano, gdy niebo zaczęło przybierać szary odcień od świtu, zadzwonił dzwonek do drzwi.

Otworzyłem ją i zobaczyłem kobietę, którą ledwo rozpoznałem z sąsiedztwa – około trzydziestki, z przerażonym wzrokiem i policzkami czerwonymi od zimna.

„Jesteś Frankiem?” – wyrzuciła z siebie. „Ten facet z generatorem?”

„Jestem Frank” – powiedziałem. „Ale policja pożyczyła generator dla rodziny z noworodkiem”.

Jej twarz się zmarszczyła.

„O nie” – wyszeptała. Potem z trudem przełknęła ślinę. „Mój ojciec mieszka ze mną. Jest podłączony do tlenu. Bateria w jego koncentratorze jest prawie rozładowana. Szpitale są w trybie objazdowym. Nie damy rady tam dotrzeć w tej burzy. Karetki pogotowia mają priorytet…”

Nie dokończyła, bo nie musiała.

Poczułem, jak mój mózg przełącza się na tryb triażowy.

„Jaki koncentrator?” – zapytałem. „Model?”

„Philips EverFlo” – powiedziała szybko. „Nie… nie wiem, ile prądu potrzeba”.

„Poczekaj” – powiedziałem. „Chwileczkę”.

Pobiegłem do biura i otworzyłem laptopa, który wciąż działał na zasilaniu bateryjnym. Moje ręce poruszały się szybko. Specyfikacja. Moc. Wymagania.

Trzysta pięćdziesiąt watów.