Siostra powiedziała: „Nigdy nie będziesz mieć samochodu”, dopóki nie odebrała mnie firma obsługująca helikoptery

Zwrot

„Masz rację” – powiedziałem, odkładając widelec.

Jessica mrugnęła. „Co?”

„Powiedziałem, że masz rację. Chyba powinienem być bardziej realistyczny w kwestii transportu.”

Jej uśmiech się poszerzył – powoli, z samozadowoleniem. Myślała, że ​​w końcu się poddałem.

„Wreszcie” – powiedziała, rozkładając ramiona. „Trochę samoświadomości! Tego właśnie chciałam!”

Wyciągnąłem telefon z kieszeni. Zawibrował raz, drugi. Umówiony sygnał.

„Wiesz” – powiedziałem, wstając – „masz rację. Ta sprawa z autobusem może być trochę krępująca”.

Jessica przechyliła głowę z rozbawieniem. „Nie kupuj niczego, na co cię nie stać, Sarah”.

„O nie” – powiedziałem, przewijając telefon. „Nic nie kupuję”.

Nacisnąłem przycisk.

„Williams Aviation, tu kapitan Rodriguez” – odpowiedział z głośnika wyraźny męski głos.

W pokoju zapadła cisza.

„Cześć, Kapitanie” – powiedziałem, lekko się uśmiechając. „Czy jesteśmy gotowi na odbiór?”

„Oczywiście, panno Williams” – odpowiedział. „Mamy w okolicy trzy helikoptery. Potwierdzono strefę lądowania na wskazanej przez panią ulicy osiedlowej. Za cztery minuty.”

„Doskonale” – powiedziałem. „Do zobaczenia wkrótce”.

Rozłączyłem się i rozejrzałem wokół stołu.

Osiem twarzy patrzyło na mnie z całkowitym niedowierzaniem.

Oczy mamy były szeroko otwarte. „Co…to było?”

„Moja podróż do domu” – powiedziałem, wsuwając telefon z powrotem do kieszeni kurtki.

Jessica mrugnęła gwałtownie, a dezorientacja wzięła górę nad arogancją. „Twój… transport do domu?”

„Mhm. Mój kierownik ds. lotnictwa wysyła helikopter.”

Roześmiała się drżącym śmiechem. „Żartujesz”.

„O helikopterach? Nigdy.”