Podczas mojego baby shower moja teściowa uderzyła mnie w brzuch w ciąży – to, co wydarzyło się później, zamarło

Zdrada

W połowie imprezy Dennis klasnął w dłonie.

„Niech Andrea otworzy prezenty!”

Zgromadził się tłum. Rozpakowałem ubranka dla dzieci, malutkie buciki, te niewinne rzeczy, które pozwalają zapomnieć, jak wygląda okrucieństwo.

Wtedy Morgan odchrząknął.

„Zanim przejdziemy dalej”, powiedział, „chcę powiedzieć coś ważnego”.

Wszystkie rozmowy zostały przerwane.

Spojrzał na Normę, potem na mnie.

„Postanowiłem dać mamie te dziesięć tysięcy, które zaoszczędziliśmy na dziecko. Tylko na razie. Przechowa je bezpiecznie do porodu”.

Słowa na początku nie miały sensu. Potem uderzyły jak fizyczny cios.

„Morgan…” Głos mi drżał. „Te pieniądze są dla naszego dziecka… na rachunki szpitalne”.

Norma zrobiła krok naprzód, a jej głos brzmiał słodko jak jad.

„Andrea, kochanie, jesteś strasznie zestresowana. Pozwól, że pomogę. Chcę tylko tego, co najlepsze dla dziecka”.

„Nie” – powiedziałem stanowczo. „Chcesz kontroli”.

Jenna zaśmiała się głośno. „Naprawdę uwielbiasz grać ofiarę, co?”

Twarz Morgana stwardniała. „Dość, Andrea. Zrobiłaś z tego wszystkiego tylko pieniądze. Właśnie przed tym ostrzegała mnie mama”.

Coś we mnie pękło. „Ona tobą manipuluje!”

Uprzejma maska ​​Normy opadła. Jej głos stał się lodowaty i ostry.

„Myślisz, że możesz wejść do mojej rodziny i dyktować nam, jak mamy żyć? Upokorzyłeś nas – za dziesięć tysięcy dolarów ” .

Cofnęłam się, kręcąc głową. „Próbuję chronić nasze dziecko”.

Jej oczy błysnęły.

„W takim razie może nie powinnaś zawierać związku małżeńskiego z rodziną, której nie szanujesz”.

Zanim zdążyłem się ruszyć, ona zrobiła krok naprzód i mnie uderzyła .

Jej pięść uderzyła mnie w spuchnięty brzuch.

Tłum zamarł z westchnieniem. Ból eksplodował we mnie. Zatoczyłem się do tyłu, świat się przechylił. Moja stopa uderzyła o krawędź basenu.

Potem upadłem.

Woda

Zimno było natychmiastowe, szokujące. Ciężar sukienki ciągnął mnie w dół.

Otworzyłam usta, żeby krzyknąć, ale unosiły się z nich tylko bąbelki. Płuca paliły; moje dziecko kopało dziko we mnie. Nade mną rozmazały się twarze – Normy, Jenny, Morgan – nieruchome, zamrożone, nierealne.

Próbowałem wynurzyć się na powierzchnię, ale moje ciało wydawało się ciężkie, bezużyteczne. Świat przygasł, a dźwięki zanikły, pozostawiając jedynie szum wody w uszach.

Potem — ruch. Plusk.

Silne ręce złapały mnie i pociągnęły w górę.

Przebiłam się przez powierzchnię, kaszląc, dławiąc się, powietrze paliło mi płuca.

Głos Dennisa przebił się przez chaos.

„Wszystko w porządku. Mam cię!”

Wyciągnął mnie na taras przy basenie, wołając o pomoc. Ludzie krzyczeli. Ktoś zadzwonił pod 911.

Krew przesiąkła moją przemoczoną sukienkę.

„Zostań ze mną, Andrea” – błagał Dennis, przyciskając ręcznik do mojego brzucha.

Przez mgłę zobaczyłem Morgana stojącego nieruchomo, bladego, z szeroko otwartymi oczami, bezsilnego. Jenna płakała. Norma stała jak sparaliżowana, jej maska ​​zniknęła, a przerażenie w końcu przebiło się przez nią.

Głos Dennisa był grzmiący i drżący.

„Zadzwoń pod numer 911 już teraz!”

W oddali wyły syreny, ból pochłonął mnie całkowicie. Wody odeszły mi tuż przy kafelkach.

„Dziecko…” – wyszeptałam. „Proszę, uratuj moje dziecko”.

Dennis chwycił mnie za rękę. „Słyszałeś? Pomoc nadchodzi. Trzymaj się.”

Gdy zapadła ciemność, usłyszałem krzyki ratowników medycznych, poczułem, jak mnie podnoszą, nosze się toczą, a światła migają na czerwono i niebiesko.

Ostatnią rzeczą jaką widziałem była Norma w kajdankach.