(Część 2 — Walka o życie)

Migające światła karetki przecinały noc Seattle, a ja na przemian odzyskiwałam i odzyskiwałam przytomność. Wycie syreny wydawało się dalekie, stłumione pod ciężarem bólu, który falami przeszywał moje ciało. Nie potrafiłam odróżnić, gdzie kończy się jedno uderzenie serca, a zaczyna następne – moje czy mojego dziecka.

Ktoś wokół mnie poruszał się dłońmi, a natarczywe głosy przebijały się przez hałas.

„Kobieta, trzydzieści lat, ósmy miesiąc ciąży, uraz brzucha, obfite krwawienie — możliwe odklejenie się łożyska”.

Słowa te wyszły z ust ratownika medycznego, ostre i szybkie. Pochylił się i przycisnął mi maskę tlenową do twarzy.

„Zostań ze mną, Andrea. Już prawie jesteśmy na miejscu. Twoje dziecko wciąż się rusza – nie poddawaj się”.

Gdzieś za nami słyszałem warkot silnika samochodu Dennisa , jego głos niósł się echem po otwartym kanale radiowym. Czekaj, Andrea. Nie jesteś sama.

Moje oczy otworzyły się na sekundę. Światła miasta rozmyły się za oknem. Wyszeptałam przez maskę tlenową: „Proszę… proszę, uratuj moje dziecko”.

Ratownik medyczny ścisnął moją dłoń. „Zrobimy wszystko, co w naszej mocy”.

A potem znów ogarnęła mnie ciemność.