Po śmierci męża zaczęłam nową pracę i prawie co wieczór do domu odwoził mnie ten sam kierowca. Zawsze przywoziłam mu kawę. Pewnego wieczoru przejeżdżał obok mojej ulicy i cicho powiedział: „Proszę, nie wracaj dziś wieczorem do domu. Sąsiad obserwuje twój dom. Jutro pokażę ci dlaczego”.

„Ty też, Raymondzie” – zdołałem wykrztusić.

Grudzień nadszedł z nietypowym dla Oregonu zimnem. Rankiem mój trawnik przed domem pokrywał się szronem, przez co trawa robiła się biała i krucha. W powietrzu unosił się zapach dymu z drewna, a niebo miało ten niski, poobijany wygląd, jaki przybiera, gdy zima postanawia dać z siebie wszystko.

Szpital próbował się odświętnie ubrać na święta – choinki z cekinów, plastikowe wieńce i sznury światełek w stołówce sprawiały, że sterylny budynek wydawał się wręcz ciepły. Gdzieś na korytarzu radio zdawało się nieustannie odtwarzać w kółko te same kilka piosenek.

Zamiast kawy przyniosłam Raymondowi gorącą czekoladę, a on roześmiał się, gdy zobaczył małą laskę cukrową, którą przykleiłam taśmą do kubka.

„Moja żona robiła takie rzeczy” – powiedział cicho. „Drobne uprzejmości. Nie doceniałem ich wtedy wystarczająco”.

„Teraz je doceniasz” – powiedziałem mu. „To jest najważniejsze”.

Był czwartkowy wieczór — 14 grudnia — kiedy wszystko się zmieniło.

Raymond jak zwykle mnie odebrał, ale poczułem to w chwili, gdy wsiadłem.

Coś było nie tak.

Jego dłonie zbyt mocno ściskały kierownicę, kostki palców były blade, a on co chwila zerkał na mnie w lusterku wstecznym.

Nie jest to zwykła kontrola kierowcy.

Zaniepokojony. Skupiony.

Jakby odmierzał sekundy.

„Carol” – powiedział, odjeżdżając od szpitala – „muszę cię o coś zapytać i chcę, żebyś odpowiedziała szczerze”.

Zrobiło mi się sucho w gardle.

“Co to jest?”

„Twój sąsiad” – powiedział. „Ten mężczyzna, który mieszka trzy domy dalej. Szary, dwupiętrowy, czerwony samochód ciężarowy na podjeździe. Znasz go?”

Zamrugałam, zupełnie zaskoczona pytaniem.

„Thomas Brennan?” – powiedziałem powoli. „Nie do końca. Machamy sobie na powitanie, ale nigdy nie rozmawialiśmy szczerze. Dlaczego?”

Raymond nie odpowiedział od razu.

Zamiast tego skręcił w lewo zamiast w prawo.

Oddalam się od mojej ulicy.

„Raymond” – powiedziałem, a mój głos stał się ostrzejszy ze strachu – „dokąd idziemy?”

„Gdzieś, gdzie będziemy mogli porozmawiać”. Jego głos był napięty. „Carol, musisz bardzo uważnie posłuchać tego, co ci zaraz powiem”.

Strach ogarnął mnie tak szybko, że aż poczułem zawroty głowy.

„Przerażasz mnie.”

„Wiem. Przepraszam” – powiedział. „Ale musisz to usłyszeć”.

Wjechał na pusty parking zamkniętego sklepu spożywczego, takiego z wyblakłymi szyldami i wózkami piętrzącymi się niczym porzucone szkielety. Wszędzie panowała grobowa cisza, przerywana jedynie odległym szumem samochodów na autostradzie i cichym świstem wiatru na parkingu.

Zaparkował samochód.

Następnie obrócił się twarzą do mnie.

W ostrym blasku reflektorów systemu bezpieczeństwa jego twarz wyglądała na bardziej pomarszczoną niż zwykle — jakby nie spał od kilku dni.

„W zeszłym tygodniu odebrałem Thomasa Brennana” – powiedział Raymond.

Moje serce waliło.

„Sobota wieczór” – kontynuował. „Około 22:30. Był pijany. Bardzo pijany. A pijani ludzie gadają”.

Siedziałam zupełnie nieruchomo. Torebka leżała na moich kolanach, obiema rękami ją obejmowałam, jakby mogła mnie ochronić.

„Całą drogę siedział w telefonie” – powiedział Raymond. „Kłócił się z kimś. Na początku starałem się nie słuchać – wiesz, zawodowa uprzejmość – ale potem usłyszałem, jak mówi twój adres. Twój dokładny adres, Carol”.

Zrobiło mi się sucho w ustach.

„Nie rozumiem” – wyszeptałem.

Raymond przełknął ślinę.

„To były jego dokładne słowa” – powiedział. „Powiedział: »Staruszka z Cedar 847 będzie problemem. Widzi za dużo. Musimy się tym zająć, zanim się zorientuje i pójdzie na policję«”.

Przez sekundę nie mogłem oddychać.

Te słowa nie miały sensu.