Po rozwodzie byłam bezdomna – aż do momentu, gdy obcy człowiek powiedział: „Jesteś Sophią? Właśnie odziedziczyłaś 60 milionów dolarów”.

Gerald

Mój ojciec pojawił się dwa dni później.

Zadzwonił dzwonkiem tylko raz.

„Nie odbieraj” – podszepnął instynkt.

Mimo wszystko otworzyłem drzwi.

Stał na schodach z butelką dwudziestoletniej szkockiej w ręku, ubrany w szyty na miarę garnitur i z takim wyrazem twarzy, jakby robił mi przysługę swoją obecnością.

„Cześć, Sophia” – powiedział. „Czy mogę wejść?”

Pomyślałam o nieodebranych telefonach. O SMS-ie, którego wysłał mi po rozwodzie: „ Powinieneś był lepiej się zabezpieczyć. Tak się dzieje, gdy jest się nieostrożnym”.

Nie, wszystko w porządku?

Nie Czy czegoś potrzebujesz?

Po prostu obwiniaj.

„Przebyłeś taki kawał drogi” – powiedziałem. „Nie chciałbym zmarnować tej podróży”.

Jego szczęka zacisnęła się nieznacznie.

Wszedł do środka.

Jeśli Diane poruszała się po domu z podziwem, Gerald poruszał się z zachwytem. Jego wzrok błądził po sztukaterii, obrazach, antycznych meblach. Katalogował. Kalkulował.

Zatrzymał się przed obrazem na korytarzu.

„To Monet?” zapytał.

„Tak” – powiedziałem.

„Samuel zawsze miał gust” – mruknął. „To mu trzeba przyznać”.

„Nie przyszedłeś tu, żeby rozmawiać o sztuce” – powiedziałem.

„Nie” – powiedział. „Przyszedłem porozmawiać o rodzinie”.

„Dawno nie byliśmy rodziną.”

„To niesprawiedliwe.”

Zaśmiałem się.

„Sprawiedliwie?” – zapytałam. „Nie odbierałeś moich telefonów, kiedy Richard zamroził moje konta. Kazałeś mi „dać sobie radę”, kiedy mówiłam, że nie mam dokąd pójść. Mówiłeś, że „nie angażujesz się” w problemy małżeńskie”.

„Próbowałem dać ci nauczkę” – powiedział. „O samowystarczalności”.

„Lekcja odebrana” – powiedziałem. „Głośno i wyraźnie”.

Z cichym brzękiem postawił szkocką na stoliku.

„To dziedzictwo jest skomplikowane” – powiedział. „Samuel nie był człowiekiem zrównoważonym. Zerwał więzi z rodziną. Był mściwy. Nie wiemy, jakie zobowiązania po sobie zostawił. Jakich wrogów. Wchodzisz w sytuację, której nie rozumiesz”.

„To proszę mi to wyjaśnić” – powiedziałem.

Westchnął.

„Samuel zostawił ci swój majątek, żeby coś udowodnić” – powiedział. „Żeby nas ukarać. Żeby pokazać rodzinie, że go odrzuciła. Ale to ty poniesiesz konsekwencje. Ludzie będą kwestionować testament. Zanurz się w swoim życiu. Wykorzystaj swój rozwód. Swój… stan emocjonalny. Jeśli będziesz walczyć z nimi sam, przegrasz”.

I tak to się stało.

Boisko.

„Co sugerujesz?” zapytałem.

„Pozwól, że pomogę” – powiedział. „Pozwól, że wezmę mój zespół prawny. Możemy utworzyć fundusz powierniczy. Zabezpieczyć aktywa. Ustrukturyzować wszystko w sposób, który zapewni ci komfort i zminimalizuje ryzyko”.

„A ty dostaniesz procent za swój trud” – powiedziałem.

Zjeżył się.

„Jestem twoim ojcem” – powiedział.

„Pamiętasz to teraz?”

Jego oczy błysnęły.

„Utrudniasz mi to” – powiedział.

„Nie” – powiedziałem. „Podejmuję własne decyzje. Tym razem”.

Jego głos stał się chłodniejszy.

„Myślisz, że dasz sobie z tym radę?” – zapytał. „Prasa. Pozwy. Podatki. Nigdy nie udało ci się nic na taką skalę. Byłaś kurą domową”.

„Zarządzałem bardzo skomplikowanym człowiekiem, którego ego wypełniało całe pokoje” – powiedziałem. „W porównaniu z nim ten dom jest łatwy”.

Pokręcił głową.

„Marnujesz darmową pomoc” – powiedział. „Kiedy to się rozpadnie, nie przychodź do mnie z płaczem”.

„Już dawno temu nauczyłem się, żeby do ciebie nie przychodzić” – powiedziałem.

Wziął szkocką i podszedł do drzwi.

„Nie jesteś tak silna, jak ci się wydaje” – powiedział cicho. „Nigdy nie byłaś”.

Uśmiechnąłem się.

„Samuel się nie zgodził” – powiedziałem.

Odszedł.

Drzwi się zamknęły.

Gdy echo ucichło, zdałem sobie sprawę, że moje ręce są stabilne.

Marcus i pistolet

Trzeci gość nie przejmował się zasadami dobrego wychowania.

Naciskał dzwonek do drzwi, aż zadzwonił mi w czaszce.

Otworzyłem drzwi, gotowy je zatrzasnąć.

Marcus — mój kuzyn — przeszedł obok mnie, nie czekając na zaproszenie.

Pachniał potem i whisky.

Jego koszula była w połowie wypuszczona ze spodni. Krawat luźno wisiał na szyi. Oczy miał przekrwione i groźne.

„Ty” – wybełkotał, wskazując na mnie. „Myślisz, że jesteś taka wyjątkowa, prawda?”

„Idź do domu, Marcus” – powiedziałem. „Jesteś pijany”.

„To powinno być moje” – powiedział, lekko się chwiejąc. „Jestem najstarszym mężczyzną w linii Hartfieldów. Samuel był też moim prastryjem. Potrzebowałem tego. Ja… zasługuję na to”.

Jego dłoń przesunęła się po konsoli, zrzucając kryształową misę na podłogę. Rozbiła się.

„Samuel tak nie uważał” – powiedziałem.

„Nie wiedział, czego chce” – warknął Marcus. „Dopadłeś go. Ty… go otrułeś”.

„Ledwo go znałem” – powiedziałem.

“Kłamca.”

Chwycił wazon i rzucił nim o ścianę. Eksplodował, rozpryskując się w deszczu porcelany.

„Jesteś jak twoja matka” – warknął. „Zawsze zgrywasz ofiarę. Zawsze bierzesz to, co nie twoje”.

Moje serce waliło.

Cofnąłem się w stronę drzwi, obliczając odległość do klawiatury zabezpieczającej, telefonu i kuchni.

Potem to zobaczyłem.

Szuflada w konsoli w przedpokoju była lekko uchylona. W środku, delikatnie błyszcząc, znajdowała się rękojeść pistoletu.

Clara wspomniała o tym podczas naszego pierwszego spaceru. „Miał broń palną” – powiedziała. „Starą, zarejestrowaną, trzymaną w sejfie. Zutylizujemy ją, jeśli chcesz”.

Od tamtej pory o tym nie myślałem.

Szybko się poruszyłam, szarpnęłam szufladę i wyjęłam pistolet.

Było cięższe niż się spodziewałem. Zimne. Twarde.

Marcus zamarł.

„Wynoś się” – powiedziałem.

Spojrzał na pistolet, potem na mnie.

„Nie masz odwagi” – powiedział cicho.

Mój palec spoczywał blisko spustu. Moje ramiona były stabilne.

„Spróbuj”, powiedziałem.

Na długą chwilę cały dom wstrzymał oddech.

Wtedy Marcus się roześmiał. Krótki, paskudny dźwięk.

„Jesteś bardziej szalony niż on” – powiedział.

Odwrócił się i zataczając się, ruszył w stronę drzwi.

„Wrócę” – zawołał przez ramię. „Z prawnikiem”.

Drzwi zatrzasnęły się za nim.

Stałem na korytarzu, pistolet zadrżał mi w dłoni dopiero, gdy odszedł.

Opadłam na podłogę, oparłam się plecami o ścianę i tak zostałam, aż poczułam skurcze w nogach.

Potem zadzwoniłem do Clary.

Prawdziwy test Samuela

zobacz więcej na następnej stronie Reklama

←PoprzedniNastępny→