Po pogrzebie ojca w Kalifornii, mała dziewczynka zostaje porzucona na ulicy przez macochę — aż do czasu, gdy bogaty prawnik wkracza do akcji i odkrywa tajny testament.

Coś ścisnęło Daniela w piersi. Wykonał szybki telefon do znajomego w sądzie, prosząc o kopię testamentu Richarda Cartera. Dziesięć minut później, stojąc w deszczu, zawibrował jego telefon.

Wyraz twarzy Daniela stwardniał, gdy przeczytał cyfrowy dokument.
W testamencie wyraźnie napisano: „Wszystkie aktywa mają być przechowywane w zarządzie powierniczym dla mojej córki, Emily Carter, do ukończenia przez nią dwudziestego pierwszego roku życia”.

Ani jednej wzmianki o Monice.

Spojrzał na drżącą dziewczynę obok siebie i powiedział cicho:
„Emily, myślę, że twój ojciec zostawił ci coś bardzo ważnego. I dopilnujemy, żeby nikt ci tego nie odebrał”.

Następnego ranka Emily obudziła się w pokoju gościnnym z widokiem na Ocean Spokojny. Pościel była miękka, w powietrzu unosił się zapach soli i przez chwilę zastanawiała się, czy to wszystko nie był sen. Ale widok zdjęcia ojca na stoliku nocnym przywrócił ją do rzeczywistości.

Na dole Daniel Reeves rozmawiał już przez telefon, krążąc między kuchennym blatem a dużym szklanym oknem.

„Tak, rozumiem” – powiedział do telefonu spokojnym, ale zimnym głosem. „Więc wyjaśnij mi, dlaczego testament nie został sporządzony po śmierci pana Cartera”.

Chwila ciszy.
Głos po drugiej stronie wyjąkał coś o „opóźnieniach, zamieszaniu i brakujących dokumentach”.

Daniel zakończył rozmowę, zaciskając szczękę. „Brakuje” – mruknął. „Wygodnie”.

Kiedy Emily zeszła na dół, uśmiechnął się delikatnie. „Dzień dobry, dzieciaku. Pewnie jesteś głodny”.
Skinęła głową w milczeniu, patrząc, jak stawia przed nią talerz naleśników.

„Emily” – powiedział cicho – „pamiętasz, gdzie twój ojciec trzymał ważne dokumenty? Gdziekolwiek – w biurze, w sejfie?”

Zastanowiła się przez chwilę. „W jego gabinecie. Pod biurkiem było pudełko. Powiedział mi, że to dla mnie, kiedy dorosnę”.