Płacząca dziewczynka puka do radiowozu: „Niech tatuś się zatrzyma!” — Policjant dzwoni pod numer 911 w szoku… CH2

Część 2 

Kiedy oficer Ryan Cole skończył sporządzać raport, deszcz przestał padać.

Zegar nad jego biurkiem świecił godziną 3:27. Mundur lepił się do skóry, a stację wypełniał zapach kawy i mokrego asfaltu. Przetarł oczy i odchylił się na skrzypiącym krześle. Naprzeciwko niego siedział sierżant Morales , przeglądając akta sprawy.

„Cholerna noc” – mruknął Morales. „Dzieciak pojawia się znikąd w środku burzy? Nie da się tego wymyślić”.

Ryan powoli wypuścił powietrze. „Była boso, sierżancie. Miała sześć lat. Cały czas niosła na wpół zniszczonego pluszowego misia. Powiedziała: »Niech tatuś przestanie«”.

Morales pokręcił głową. „To zostanie w tobie”.

Już tak było.

O świcie podejrzany – Derek Haynes – został aresztowany za przemoc domową, stawianie oporu przy aresztowaniu i narażanie dziecka na niebezpieczeństwo. Jego żona, Rachel Haynes , przebywała w areszcie hrabstwa pod obserwacją. A Lily…

Lily została przekazana opiece Child Protective Services w celu umieszczenia jej w placówce w trybie pilnym, dopóki nie wyjaśnią sobie sytuacji.

Ryan próbował wmówić sobie, że to procedura. Że wykonał swoją pracę. Ale gdy pierwsze promienie poranka przedostawały się przez żaluzje, nie mógł pozbyć się jej obrazu – maleńkiej, drżącej, ściskającej tego misia jak linę ratunkową.

Myślał o powrocie do domu i przespaniu się, ale myśl o pustym mieszkaniu była cięższa niż zwykle. Zamiast tego pojechał z powrotem do County General.

Rachel Haynes wyglądała na mniejszą, niż ją zapamiętał. Jej lewe ramię było zabandażowane, twarz posiniaczona, ale jej oczy były teraz jasne – nie były już oszołomione adrenaliną i strachem.

„Pani Haynes” – powiedział cicho Ryan, wchodząc do środka. „Jak się pani trzyma?”

Uśmiechnęła się słabo. „Mówią, że mam szczęście”.

„Twoja córka cię uratowała” – powiedział Ryan. „Gdyby nie uciekła, kiedy to zrobiła…”

Głos Rachel się załamał. „Mówiłam jej, żeby tego nie robiła. Kazałam jej się schować”. Łzy napłynęły jej do oczu. „I tak uciekła. Moja córeczka”.

„To odwaga, której brakuje większości dorosłych” – powiedział łagodnie Ryan. „Na razie przebywa w bezpiecznym miejscu. Opieka społeczna będzie chciała z tobą porozmawiać, zanim wróci do domu”.

Rachel skinęła głową. „Nie winię ich”.

Odwróciła wzrok, w stronę okna pokrytego resztkami kropel deszczu. „Wiesz, nie zawsze taki był. Derek. Przynosił mi kwiaty w każdy piątek. Czytał Lily bajki na dobranoc. Potem zaczęło się picie i wszystko się zmieniło”.

Ryan słyszał już ten schemat. Tysiąc razy w różnych formach. Dobroć. Urok. Powolna korozja, aż miłość przerodziła się w strach.

„Chciałam tylko wierzyć, że będzie mógł wrócić do tego, kim był” – wyszeptała.

Nie wypowiedział słów, które miał na myśli – ten mężczyzna zniknął na długo przed dzisiejszym wieczorem. Zamiast tego powiedział po prostu: „Ty i twoja córka zasługujecie na coś lepszego”.

Skinęła głową, a łzy cicho spływały jej po policzkach.

Później tego popołudnia Ryan zatrzymał się przy budynku CPS – beżowym budynku, który jakimś cudem sprawiał wrażenie jednocześnie sterylnego i przeładowanego. W poczekalni unosił się delikatny zapach kredek i wybielacza.

„Oficer Cole” – powiedziała Susan Leary , opiekunka socjalna przydzielona do Lily. Była kobietą po pięćdziesiątce, o łagodnym spojrzeniu i spokojnym głosie kogoś, kto widział już wszystko. „To pan ją znalazł?”

„Ona mnie znalazła” – powiedział cicho Ryan.

Susan uśmiechnęła się smutno. „Zazwyczaj tak robią”.

Zaprowadziła go do pokoju widzeń. Przez małe szklane okienko Ryan zobaczył Lily siedzącą przy stole i kolorującą. Miś stał obok niej – teraz z łatką, z jednym uchem przyszytym różową nitką.

„Nie odzywała się zbyt wiele, odkąd tu przyjechała” – powiedziała Susan. „Ale ciągle o ciebie pyta”.

Ryan mrugnął. „Ja?”

„Dzieci pamiętają osobę, która dawała im poczucie bezpieczeństwa” – powiedziała Susan. „Jesteś teraz jej ostoją”.

Zawahał się. „Czy mogę—?”

„Proszę bardzo” – powiedziała Susan, otwierając drzwi.

„Hej, Lily” – powiedział cicho Ryan, wchodząc do środka.