OKNO, KTÓRE NIE CHCIAŁO SIĘ ZAMKNĄĆ W OHIO — GDZIE MIŁOŚĆ STAŁA SIĘ TAJEMNYM JĘZYKIEM

Od miesięcy Lily mówiła półzdaniami – metaforami zawiniętymi w rysunki.
Jej szkicownik był pełen okienek, każde uchylone minimalnie.
Mara próbowała zapytać, co one oznaczają.
Lily zawsze odpowiadała: „To tylko powietrze”.

Ale Mara wiedziała, jaki rodzaj powietrza pozostaje uwięziony w ścianach.

Następnego ranka, przy śniadaniu, stół pachniał kawą i owsianką.
Evan poprawił krawat, skanując nagłówki.

„Dzwonił twój nauczyciel” – powiedział do Lily.

Jej łyżka zamarła w pół ruchu. „Naprawdę?”

„Coś w twoim eseju. Powiedział, że jest „bardzo osobisty”.”

Policzki Lily pokryły się rumieńcem. „Chodziło po prostu o dom”.

„A co z domem?” zapytał spokojnie.

Spojrzała na Mary. „Napisałam o dźwięku, jaki wydaje dom, gdy jest cicho”.

Wyraz twarzy Evana się nie zmienił. „Dziwnie o tym pisać”.

„Ona ma wyobraźnię” – stwierdziła Mara.

Zwrócił się do niej. „Wyobraźnia potrzebuje granic”.

Wyrok zawisł tam niczym szron, który nigdy nie stopnieje.

Lily spojrzała na swoją miskę. „Czy mogę prosić?”

„Dokończ śniadanie” – powiedział Evan.

„Już skończyła” – wtrąciła cicho Mara.

Ich oczy się spotkały – jej błagalne, jego zdziwione, potem stanowcze.
Po długiej chwili skinął głową. „Dobrze”.

Lily odeszła, a jej małe rączki zacisnęły się na szkicowniku.