Oddałem telefon mojej synowej do naprawy — technik powiedział: „Natychmiast wyjdź z domu!”

„Nie, telefon jest w porządku” – powiedział. „Ale musisz tu przyjść”.

Tom gestem nakazał mi podejść bliżej. Odblokował telefon Emily i otworzył notatkę w aplikacji Notatki. Serce mi stanęło, gdy zobaczyłem tytuł notatki – „Plan B”. Obrócił ekran w moją stronę, a ja ledwo oddychałem, czytając słowa.

Była to seria wiadomości między Michaelem i Emily.

„Mama robi się coraz bardziej zapominalska” – napisał Michael. „To idealny moment. Lekarz to dokumentuje, tak jak prosiłem. Nikt niczego nie będzie podejrzewał, kiedy to się stanie”.

Odpowiedź Emily sprawiła, że ​​zrobiło mi się niedobrze: „Ubezpieczenie na życie twoich rodziców jest warte prawie 2 miliony dolarów. Jak sprzedamy dom, będziemy mieli wystarczająco dużo, żeby zacząć od nowa gdzieś indziej”.

Czytając dalej, czułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Planowali mnie zabić. Ale na tym się nie skończyło. Wiadomości szczegółowo opisywały, jak upozorują to na wypadek domowy i jak zmanipulują lekarza rodzinnego, żeby sfałszował dokumentację medyczną dotyczącą mojej rzekomej utraty pamięci. Ręce mi drżały, gdy to czytałam, a w głowie kłębiło się niedowierzanie. Ale najgorsze miało dopiero nadejść.

Nie planowali tylko mnie zabić. Mieli plan również dla Roberta. Po mojej śmierci zamierzali zabić również jego, ale w odstępie kilku tygodni, żeby uniknąć podejrzeń.

Tom dostrzegł panikę w moich oczach. Zamknął drzwi sklepu i przestawił tabliczkę na „zamknięte”, po czym nalał mi szklankę wody. „Musisz iść na policję” – powiedział z naciskiem.

Pokręciłam głową, wciąż w szoku. „Nikt mi nie uwierzy. Jestem tylko starą kobietą z historią, której nikt nie potraktuje poważnie”.

„Musisz zebrać dowody” – nalegał Tom. „Udokumentuj wszystko. Bez tego nie pójdziesz na policję”.

Skinąłem głową, a rzeczywistość tego, co czytałem, zaczęła do mnie docierać. Wziąłem telefon i zacząłem fotografować każdą wiadomość, każdy szczegół. Tom starannie przywrócił telefon do pierwotnego stanu, upewniając się, że nie ma śladów ingerencji.

Kiedy wychodziłem ze sklepu, czułem się, jakbym szedł przez koszmar. Jak to możliwe? Jak mój syn – mój jedyny syn – mógł planować moje zabójstwo?

Musiałem ostrzec Roberta, ale musiałem to zrobić ostrożnie. Jeśli Michael i Emily będą coś podejrzewać, mogą zareagować wcześniej. Jechałem do domu, a w głowie mi się kręciło.

Kiedy wszedłem do domu, Robert siedział na kanapie i oglądał wiadomości. Uśmiechnął się, gdy wszedłem.

„Naprawiłeś telefon Emily?” zapytał.

„Tak” – powiedziałem głosem napiętym z emocji. „Ale musisz coś zobaczyć”.