Oddałam nerkę mojej teściowej… a potem mąż mnie rzucił.

Obudziłam się z trudem łapiąc powietrze, z gardłem wypełnionym cierpkim smakiem antyseptyku. Nie w luksusowym apartamencie, który obiecał mi mąż, ale w hałaśliwej, bezosobowej, wspólnej sali pooperacyjnej. Palący ból przeszył mój lewy bok.

Zanim zdążyłem zorientować się, gdzie jestem, gruba koperta zamknęła się na mojej wciąż świeżej ranie.

„Podpisz” – powiedział mój mąż. „Już podpisałem”.

W tym momencie zrozumiałem, że coś zmieniło się nieodwracalnie.

Nazywam się Alice Armstrong i tego dnia odkryłam, że człowiek, któremu oddałam swoje ciało, zaufanie i nerkę, okłamywał mnie od samego początku.

Wpatrywałem się w poplamiony sufit, oświetlony migoczącą świetlówką. W powietrzu unosił się zapach wybielacza, zwietrzałej kawy i zaschniętej krwi. Zupełnie nie przypominało to prywatnego skrzydła, które opisał Ethan. Próbowałem się ruszyć, ale ból wyrwał mi z gardła stłumiony krzyk. Czułem się, jakbym miał w biodrze rozgrzane żelazo.

Kiedy nagle zasłona się rozsunęła, oślepiło mnie światło. Spodziewałem się zobaczyć pielęgniarkę. Zamiast tego, przede mną stanęły trzy postacie.

Ethan, mój mąż, nienagannie ubrany w grafitowy garnitur. Obok niego jego matka, Celeste, blada, ale z bystrym spojrzeniem. A po prawej Sienna Row, dyrektor ds. komunikacji w jego firmie, w jaskrawoczerwonej sukience, zupełnie nie na miejscu w tym medycznym otoczeniu.

„Ethan…” – wyszeptałem. „Gdzie ja jestem?”

Nie odpowiedział. Po prostu położył kopertę na moim brzuchu.

„Papiery rozwodowe” – powiedział chłodno. „Przyspieszona procedura. Wszystko gotowe”.

Słowo rozwód nie miało sensu.

„Właśnie oddałem nerkę twojej matce” – wyjąkałem. „Jesteśmy rodziną…”

Celeste parsknęła śmiechem.

Nigdy nie byłaś częścią tej rodziny, Alice. Byłaś biologiczną koniecznością. Kompatybilnym partnerem. Niczym więcej.

Moje serce zaczęło walić jak młotem. Kardiomonitor zaczął histerycznie piszczeć.

Sienna zrobiła krok naprzód i zaborczo położyła dłoń na ramieniu Ethana. Na jej palcu błyszczał rodzinny pierścionek, który Celeste obiecała mi lata temu.

„Ethan i ja bierzemy ślub wiosną” – oznajmiła z promiennym uśmiechem. „A ja jestem w ciąży”.

Pokój zaczął wirować. Czułem się, jakbym spadał w otchłań.

„Wynoś się…” – wyszeptałam. „Zadzwoń po pielęgniarkę…”

Ethan odwrócił się.

„Weź 12 000 dolarów odszkodowania i wracaj do Ohio. To więcej, niż miałeś, kiedy cię znalazłem”.

Celeste zakończyła okrutnie:

„Spełniłeś swój obowiązek. A teraz zniknij.”

Ethan szykował się do wyjścia.

“Zatrzymaj się.”

Głos dobiegał zza drzwi.

Dr Julian Mercer, ordynator oddziału transplantologii, właśnie wszedł. Jego twarz była ponura, a gniew wręcz namacalny.

„Proszę was wszystkich, zostańcie” – rozkazał.

Ethan próbował protestować, ale lekarz mu przerwał.

„Pani matka nie będzie miała żadnej opieki pooperacyjnej” – powiedział.

Celeste zbladła.

„Co masz na myśli? Moja nerka…”

Doktor Mercer wziął głęboki oddech.

„Nerka Alice została pomyślnie pobrana” – powiedział spokojnie. „Ale ostateczny test zgodności, wykonany przed przeszczepem, dał wynik negatywny. Twój przeszczep został anulowany”.

W pokoju zapadła lodowata cisza.

„To nie w tobie” – podsumował lekarz.