Oddałam nerkę mojej teściowej… a potem mąż mnie rzucił.

Nie mogłem tego zrozumieć. Byłem okaleczony, porzucony, a mimo to organ, dla którego zostałem zniszczony, nie został nawet przeszczepiony.

Dr Mercer wyjaśnił prawdę: aktywna infekcja wirusowa uniemożliwiła Celeste przeszczep. Wszczepienie nerki byłoby śmiertelne.

„Postąpiliśmy więc zgodnie z protokołem” – kontynuował. „Narząd został pilnie przydzielony innemu, zgodnemu pacjentowi”.

Ethanowi posmutniała mina, gdy usłyszał imię odbiorcy.

Dorian Klene.

Wtedy sobie przypomniałem. Dorian Klene był głównym śledczym prowadzącym ogromną sprawę finansową, której celem były nieprzejrzyste struktury firmy Ethana.

Nie zdając sobie z tego sprawy, uratowałem życie człowiekowi, który miał spowodować jego upadek.

Doktor Mercer przedstawił dokumenty podpisane przed operacją.

„Zażądaliście natychmiastowej zgody na przeniesienie” – przypomniał im. „Podpisane przez Alice. I przez pana, panie Armstrong, jako przedstawiciela medycznego”.

Ethan zrozumiał to za późno. Sam doprowadził do takiego stanu rzeczy.

Interweniowała ochrona szpitala. Padły oskarżenia: przymus, naruszenie zgody, manipulacja medyczna.

Kiedy wyprowadzono ich z pokoju, poczułem, że coś się we mnie zmienia.

Nie byłam już ofiarą.

Kilka godzin później przeniesiono mnie do bezpiecznego pokoju. Przy drzwiach stał strażnik. Po raz pierwszy od dawna poczułem się bezpiecznie.

Wtedy przyszła do mnie prawniczka. Reprezentowała Doriana Klene.

Przejrzała papiery rozwodowe, po czym spojrzała na mnie z lekkim uśmiechem.

„Twój mąż był niedbały” – powiedziała mi. „Bardzo niedbały”.

Wyjaśniła mi, co Ethan ukrył: firmy, aktywa i nieruchomości zarejestrowane na moje nazwisko, aby uniknąć federalnego śledztwa.

W pośpiechu, jaki towarzyszył mu podczas rozwodu, zrzekł się wszelkich roszczeń do tych aktywów.

Nie zdając sobie z tego sprawy, właśnie dał mi kilka milionów dolarów.

Zaśmiałam się. Potem płakałam. Potem oddychałam.

Po raz pierwszy nie miałem nic do stracenia.