Nikt nie chciał kupić groźnego białego konia z bokiem pełnym blizn i bladymi oczami – zwierzęcia, które nawet jego treser uznał za zbyt niebezpieczne, do tego stopnia, że ​​dorośli mężczyźni musieli się wycofać. Na każdej aukcji scena się powtarzała: cisza, kilka szyderczych śmiechów i odgłos kopyt uderzających o metalową podłogę, jakby walczyło ze światem, który już się z nim rozstał. Aż pewnego dnia cicha kobieta w wyblakłej kurtce piechoty morskiej wystąpiła naprzód. Nie zapytała o cenę. Zapytała tylko o imię.

Ludzie cofali się szybko, buty szurały.

„Chryste wszechmogący” – powiedział ktoś. „Biały diabeł na plecach”.

Przezwisko rozeszło się jak trzask.

Koń potrząsnął głową, grzywa mu zatrzepotała, a piana zebrała się w pysku. Słońce paliło mu skórę, sprawiając, że wyglądał mniej jak żywy trup, a bardziej jak gorączkowy sen o świetle i furii. Przez chwilę nikt się nie odzywał. Powietrze wstrzymało oddech.

„Los czternaście” – powtórzył Clint, wymuszając opanowanie w głosie. „Silny, zdrowy i potrzebujący wskazówek”.

Wybuch śmiechu, nieśmiałego, niespokojnego. Odchrząknął.

„Rozpocznijmy licytację od tysiąca”.

Nic. Tłum poruszył się, w ciszy słychać było jedynie skrzypienie skóry i cichy grzechot łańcucha.

„Osiemset” – spróbował Clint. „To piękne zwierzę. Silne nogi, dobre barki”.

Wciąż brak rąk.

„Sześć”.

Wiatr wzbijał kurz na ich buty.