Nikt nie chciał kupić groźnego białego konia z bokiem pełnym blizn i bladymi oczami – zwierzęcia, które nawet jego treser uznał za zbyt niebezpieczne, do tego stopnia, że ​​dorośli mężczyźni musieli się wycofać. Na każdej aukcji scena się powtarzała: cisza, kilka szyderczych śmiechów i odgłos kopyt uderzających o metalową podłogę, jakby walczyło ze światem, który już się z nim rozstał. Aż pewnego dnia cicha kobieta w wyblakłej kurtce piechoty morskiej wystąpiła naprzód. Nie zapytała o cenę. Zapytała tylko o imię.

„Czterysta”.

Z tyłu mężczyzna zawołał: „Dam wam sto, jeśli zaciągniecie go prosto na miejsce uboju”.

Rozległ się śmiech, ostry i złowrogi. Koń drgnął na dźwięk, a jego mięśnie zadrżały pod upiornie białą skórą. Uderzył kopytem o ziemię, wzniecając iskry. W tym miejscu, gdyby ziemia miała głos, mogłaby powiedzieć, że strach nazywa się szaleństwem, a ból wycenia się na funty.

Wzrok Clinta złagodniał odrobinę, ale jego zadaniem nie było okazywanie litości. Sprawdził księgę rachunkową.

„No dobrze. Miejsce czternaście, sto. Czy ja słyszę dwa?”

Nic.

Koń znów rzucił głową, a jego różowe oczy uchwyciły…