Niania wychodzi za mąż za bezdomnego mężczyznę; goście na weselu śmieją się, dopóki nie weźmie mikrofonu i nie powie…

W tę sobotę katedra promieniowała majestatem. Złote światło wpadało przez witraże i padało na rzędy wypolerowanych ławek. Jednak szmer niemal zagłuszał dźwięk organów.

Clara Hayes, młoda guwernantka, stała nerwowo przy ołtarzu. Miała na sobie wyblakły niebieski mundur i prosty welon, przytrzymywany drżącymi dłońmi. W dłoni trzymała pojedynczy różowy goździk – jedyny kwiat, na jaki było ją stać.

Obok niej stał James Carter, pan młody: w znoszonej marynarce, koszuli z podartymi mankietami. Wyglądał nie na miejscu pośród jedwabnych krawatów i błyszczących sukienek. Tłum chichotał, niektórzy ledwo kryjąc uśmiechy, inni wcale.

Kobieta w pierwszym rzędzie mruknęła wyraźnie:
„Służąca i żebrak… jaki wstyd!”

Policzki Clary poczerwieniały, ale ścisnęła zrogowaciałą dłoń Jamesa jeszcze mocniej. Odpowiedział na jej gest zaciśniętymi szczękami.

Gdy ksiądz ogłosił ich mężem i żoną, w nawie kościoła wybuchła nowa fala śmiechu, przerywana ironicznymi oklaskami.

Ale James pozostał niewzruszony. Zrobił krok naprzód, chwycił mikrofon i oznajmił głosem, który przerwał ciszę:

„Wiem, co widzisz: żebraka żeniącego się ze służącą. Ale nie widzisz prawdy…”

Jej głos rozbrzmiał w kamiennych sklepieniach.

Przez lata byłam niewidzialna. Spałam na ławkach w parku. Ludzie przechodzili przez ulicę, żeby uniknąć mojego wzroku. Dla was wszystkich byłam nikim. Ale Clara… – Odwrócił się do niej, jakby była jedyną osobą na świecie. – …Clara, ona mnie widziała.

W sali zapadła cisza. Goście pochylili się do przodu wbrew swojej woli.

Przyniosła mi jedzenie, mimo że sama prawie nic nie miała. Mówiła do mnie tak, jakbym była kimś cennym, podczas gdy nikt inny tego nie robił. Nie tylko okazała mi dobroć, ale przywróciła mi człowieczeństwo.

Przez szeregi przeszedł szmer zdziwienia. Oczy Klary napełniły się łzami.