Niania wychodzi za mąż za bezdomnego mężczyznę; goście na weselu śmieją się, dopóki nie weźmie mikrofonu i nie powie…

„Nie wiesz, że nie zawsze byłem bezdomny. Miałem własną firmę. Nosiłem lepsze garnitury niż ty. Ale chciwość, zdrada i własne błędy mnie zniszczyły. Straciłem wszystko. A kiedy upadłem, nikt z moich tak zwanych przyjaciół mi nie pomógł. Poza nimi”.

Gestem wskazał na Klarę.

Śmiej się, jeśli chcesz. Ale wiedz jedno: miłość to nie jedwab ani złoto. Miłość to poświęcenie. Miłość to dostrzeżenie duszy tam, gdzie świat widzi tylko nędzę. Clara mi to zaoferowała. I spędzę każdy dzień mojego życia, udowadniając jej, że miała rację, wierząc we mnie.

W katedrze zapadła cisza. Na szyderczych twarzach malował się teraz wstyd. Niektóre kobiety ocierały oczy. Klara cicho wyszeptała:
„Kocham cię”.

A oklaski, które nastąpiły, nie były już szydercze, lecz gromkie.

Wieść o tym niezwykłym małżeństwie szybko rozeszła się po mieście. Artykuł „Guwernantka, która wyszła za żebraka” trafił na pierwszą stronę gazety. Jednak tydzień później kolejny nagłówek wywołał skandal:

Były dyrektor generalny James Carter powraca – z odzyskanym majątkiem.