Moja teściowa przejęła organizację pogrzebu moich bliźniaków, a potem zrzuciła winę za ich śmierć na mnie na oczach wszystkich.

W kaplicy zapadła pełna zdumienia cisza. Twarz Diane za welonem wykrzywiła się z wściekłości. Zeszła z podium z zaskakującą szybkością jak na kobietę, która twierdziła, że ​​jest pogrążona w żałobie.

Zanim zdążyłem się ruszyć, jej dłoń trafiła mnie w policzek, uderzając boleśnie, a odgłos rozniósł się po pokoju. Ból ledwo zarejestrowałem, gdy chwyciła mnie za włosy, okrutnie wplatając palce w pasma. Przycisnęła moją głowę w stronę najbliższej trumny, tej, w której leżał Oliver. Moje czoło uderzyło o polerowane drewno z głuchym łoskotem, który sprawił, że Emma krzyknęła.

Usta Diane były tuż przy moim uchu, jej oddech był gorący i groźny.

„Lepiej się zamknij, jeśli nie chcesz tam skończyć.”

Próbowałem się wyrwać, ale jej uścisk był żelazny.

Trevor w końcu się ruszył, ale nie po to, żeby mi pomóc. Złapał mnie za ramię i szarpnął do tyłu, odsuwając od matki. Na jego twarzy malowała się złość, ale nie była ona skierowana na Diane.

„Odwal się na chwilę!” – krzyknął na mnie, wbijając palce w moje ramię z taką siłą, że zrobił mi siniaka. „Jak śmiesz nie szanować mojej matki”.

Wpatrywałam się w niego z niedowierzaniem. To był mężczyzna, którego poślubiłam sześć lat temu, mężczyzna, który obiecał mi miłość i ochronę. Na pogrzebie naszych synów wybrał swoją matkę zamiast mnie. Zdrada raniła głębiej niż jakikolwiek fizyczny cios.

Emma zamarła na swoim miejscu, obserwując wszystko szeroko otwartymi, przerażonymi oczami. Teraz zsunęła się z ławki i podbiegła do pastora Johna, szarpiąc go za szatę drobnymi, natarczywymi dłońmi. Pastor spojrzał na nią ze zdziwieniem, a jego twarz złagodniała ze współczucia dla pogrążonego w żałobie dziecka.

Siostra Diane, ciotka Trevora, Pamela, szybko ruszyła, by przechwycić Emmę. Sięgnęła po ramię mojej córki, próbując odciągnąć ją z powrotem do ławki, ale Emma wykręciła się z nieoczekiwaną determinacją.

„Pastorze Johnie.”

Głos Emmy brzmiał czysto i wysoko, przebijając się przez szepty i hałasy.

„Czy mam wszystkim powiedzieć, co babcia wkładała do butelek dla niemowląt?”

Cała kaplica ucichła. To była cisza, jaka poprzedza trzęsienie ziemi – ciężka i złowieszcza. Wszystkie głowy zwróciły się ku Emmie, potem ku Diane, a potem znów ku Emmie.

Twarz Diane pobladła.

„Emma, ​​kochanie, jesteś zdezorientowana. Po prostu denerwujesz się o swoich braci.”

„Nie jestem zdezorientowana”. Głos Emmy stawał się coraz mocniejszy. „Widziałam cię tamtej nocy w twoim domu. Zeszłam na dół, bo słyszałam, jak rozmawiasz przez telefon o dzieciach. Mówiłaś, że wszystko naprawisz. Miałaś biały proszek i wsypałaś go do butelek. Specjalnych butelek, które wyglądały zupełnie jak butelki mamy”.

Moje serce stanęło. Każda cząsteczka tlenu zdawała się opuszczać pomieszczenie.

Trevor zrobił krok w stronę Emmy, a na jego twarzy malował się wyraz wymuszonego spokoju.

„Emma, ​​kochanie, babcia pewnie po prostu robiła butelki na następny dzień”.

„Nie”. Emma odsunęła się od niego, przysuwając się bliżej do pastora Johna, jakby mógł ją chronić. „Mówiła okropne rzeczy o mamie. Mówiła, że ​​dzieciom będzie lepiej w niebie niż z taką matką jak ona. Mówiła, że ​​Bóg zrozumie. Potem wsypała biały proszek do butelek i dobrze go wymieszała”.

Diane rzuciła się naprzód, ale pastor John stanął między nią a Emmą, a jego wyraz twarzy był poważny.

„Pani Morrison. Może powinniśmy kontynuować tę rozmowę gdzie indziej. To dziecko jest w szoku i zdezorientowane”.

Głos Diane przerodził się w pisk.

„Ona nie wie, co mówi. Trevor, kontroluj swoją córkę”.

Ale Trevor zbladł. Patrzył na matkę z narastającym przerażeniem i widziałem dokładnie moment, w którym w jego oczach pojawiła się niepewność.

„Mamo, o czym ona mówi?”

„Nic. Ma cztery lata, na litość boską. Wiesz, jak dzieci wymyślają historie”.

Diane rozejrzała się gwałtownie, szukając wsparcia, ale krewni, którzy wcześniej kiwali głowami, słysząc jej okrutne słowa, teraz zaczęli się wycofywać.

Odnalazłem swój głos, chociaż był on surowy i złamany.

„Zabiłeś moje dzieci.”