Moja teściowa przejęła organizację pogrzebu moich bliźniaków, a potem zrzuciła winę za ich śmierć na mnie na oczach wszystkich.

„Nic takiego nie zrobiłam”. Głos Diane był teraz piskliwy, rozpaczliwy. „To absurd. Kocham tych chłopców”.

„To dlaczego nalegałeś, żeby zabrać Emmę tamtej nocy?” – słowa wypłynęły z jego ust, gdy wszystko zaczęło się układać. „Nigdy wcześniej nie chciałeś się nią opiekować. Zawsze mówiłeś, że jedno dziecko wystarczy, ale tamtej nocy wręcz błagałeś, żeby ją zabrać. Musiałeś się jej pozbyć z domu”.

Emma płakała, wielkie łzy spływały jej po policzkach.

„Nie wiedziałam, że babcia robi coś złego. Myślałam, że pomaga. Dała mi ciasteczka i powiedziała, że ​​to nasza tajemnica. Powiedziała, że ​​mama i tata potrzebują specjalnej pomocy przy dzieciach i że musimy być bardzo cicho”.

Twarz pastora Johna stwardniała.

„Myślę, że musimy zadzwonić na policję.”

„Nie zrobisz czegoś takiego” – Diane niemal krzyknęła. „Jestem filarem tej społeczności. Uczęszczam do tego kościoła od trzydziestu lat. Uwierzysz w to, co powiedziało zdezorientowane dziecko, a nie mnie?”

„Wierzę” – powiedział cicho pastor John – „że to dziecko zasługuje na wysłuchanie. A jeśli to, co mówi, jest prawdą, to te dzieci zasługują na sprawiedliwość”.

Ciotka Trevora, Pamela, wyjęła telefon.

„Dzwonię pod numer 911.”

Diane próbowała uciec. Rzuciła się do drzwi, ale kilku mężczyzn ze zgromadzenia zablokowało jej drogę. Odwróciła się z twarzą wykrzywioną wściekłością i strachem, a nagle maska ​​całkowicie opadła.

Pogrążona w żałobie babcia zniknęła, zastąpiona przez coś zimnego i okrutnego.

„Zniszczyli wszystko”. Słowa wyrwały się z jej ust. „Trevor zamierzał zmarnować całe życie na te dzieci. Na nią”.

Wycelowała we mnie drżącym palcem.

„Nigdy nie była wystarczająco dobra dla mojego syna. Nigdy. A potem uwięziła go w kolejnych ciążach. Jedno dziecko było do przyjęcia. Ale bliźnięta? Dwie kolejne gęby do wykarmienia. Dwa kolejne powody, dla których Trevor powinien opuszczać rodzinne obiady i ignorować swoje obowiązki wobec nas”.

Trevor stał nieruchomo, z lekko otwartymi ustami.

„Mamo, co mówisz?”

„Mówię, że zrobiłam to, co trzeba było zrobić”. Głos Diane nabrał maniakalnego tonu. „Trochę płynu niezamarzającego zmieszanego z mlekiem modyfikowanym, akurat tyle, żeby delikatnie zatrzymać ich serca. Nie cierpiały. Dopilnowałam tego. Nie jestem potworem. Po prostu oddałam je Bogu, zanim stały się ciężarem”.

Kaplica wybuchła przerażonymi westchnieniami i krzykami. Nie mogłam oddychać, nie mogłam myśleć, nie mogłam przetworzyć tego, co słyszałam.

Właśnie się przyznała. Stojąc przed trumnami naszych synów, przyznała się do ich zamordowania.

Emma szlochała w szatę pastora Johna. Chciałam do niej podejść, ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Trevor osunął się na kolana, wydając przeraźliwy, jęczący dźwięk.

Policja przyjechała w ciągu kilku minut, z wyciem syren. Diane próbowała natychmiast odwołać zeznania, twierdząc, że żałoba wpędziła ją w histerię i że nie wiedziała, co mówi. Jednak zbyt wiele osób słyszało to wyznanie. Zeznania Emmy, w połączeniu z załamaniem psychicznym Diane, wystarczyły, by policja natychmiast wznowiła śledztwo.

Tego samego dnia ekshumowali moje dzieci. Musiałem podpisać dokumenty zezwalające na naruszenie ich spoczynku, zanim zostały godnie pochowane.

Wyniki badań toksykologicznych wróciły czterdzieści osiem godzin później i potwierdziły wysoki poziom glikolu etylenowego w organizmach obu chłopców.

Zatrucie płynem niezamarzającym.

Diane została aresztowana i oskarżona o dwa morderstwa pierwszego stopnia. Ojciec Trevora próbował zatrudnić drogich prawników, ale sprawa była niepodważalna. Emma widziała, jak przygotowywała butelki z trucizną. Nagranie z monitoringu w sklepie z narzędziami pokazało, że Diane kupiła płyn do chłodnictwa trzy dni przed śmiercią bliźniaków. Jej rejestry telefoniczne ujawniły wyszukiwania haseł „bezbolesna śmierć niemowlęcia” i „ile płynu do chłodnictwa, żeby zatrzymać akcję serca”.

Trevor złożył pozew o rozwód. Nie ze mną, ale po to, by oddzielić się od katastrofy, w jaką przekształciła się jego rodzina. Nie mógł na mnie patrzeć tygodniami. Nie mógł mówić bez załamywania się. Jego matka zamordowała nasze dzieci, bo uważała je za uciążliwe.

Tygodnie po aresztowaniu Diane były pasmem przesłuchań policyjnych, spotkań z prawnikami i nieprzespanych nocy. Detektyw Sarah Mitchell osobiście zajęła się sprawą, traktując mnie z delikatnością, jakiej nie doświadczyłam od śmierci bliźniaczek. Powiedziała mi, że ma własne dzieci i nie potrafi sobie wyobrazić, jaki ból przeżywam.

Emmę trzeba było przesłuchiwać wielokrotnie. Sprowadzono psychologów dziecięcych, aby upewnić się, że jej zeznania nie są poddawane instrukcjom ani wpływom. Każda sesja wyczerpywała ją i sprawiała, że ​​czuła się przylepna do mnie, bała się spuścić mnie z oczu. Spała w moim łóżku każdej nocy, budząc się z krzykiem po koszmarach, w których babcia goniła ją z butelkami pełnymi trucizny.

Trevor tymczasowo wrócił do ojca. Jego ojciec, Robert Morrison, postarzał się o dziesięć lat w ciągu tygodnia. Mężczyzna, który zawsze był dumny z pozycji społecznej i zaangażowania kościelnego swojej żony, teraz chodził jak duch.

Kiedyś próbował mnie przeprosić, pojawił się w moich drzwiach z kwiatami i łzami w oczach.