Moja rodzina śmiała się, kiedy weszłam sama na ślub mojej siostry w ogrodzie Buckhead. Ktoś przy barze krzyknął: „Ona nawet nie potrafi znaleźć partnera!”. Wtedy mój ojciec położył mi rękę na ramieniu, uśmiechnął się do kamer… i wepchnął mnie do marmurowej fontanny.

„Och, Imani, kolejna wyimaginowana przyjaciółka. Nie bądź śmieszna, kochanie. Po prostu przyznaj, że idziesz sama. Przestań próbować wymyślać randkę, żeby nam zaimponować. To po prostu smutne”.

Wtedy skłamałam. Upierałam się, że on jest prawdziwy, tylko po to, żeby ją powstrzymać.

„Jego lot był opóźniony” – powiedziałam teraz, a kłamstwo gęstniało mi w ustach. „Przylatuje z Szanghaju. Będzie tu tak szybko, jak tylko będzie mógł”.

Danielle wyglądała, jakby miała się rozpłakać ze złości.

„Szanghaj? Nie mogłaś po prostu powiedzieć, że utknął w korku w Buckhead? To katastrofa. Powiedziałam rodzicom Chada, że ​​odniosłaś sukces, że masz poukładane życie. A teraz pojawiasz się sama, wyglądając w ten sposób”.

Wskazała niejasno na moją suknię. Była z jedwabiu vintage, którą osobiście odnawiałam przez tygodnie, bezcenna dla muzeum, ale dla niej po prostu nie była nowa.

„Immani, to mój ślub. Rodzina Chada jest tutaj. Proszę, znajdź sobie jakiś kąt. Nie rozmawiaj z nikim i postaraj się nie wpędzić mnie w zakłopotanie. Ten dzień musi być idealny”.

Danielle nie zdążyła powiedzieć nic więcej. Nasz ojciec, Marcus, już zmierzał w naszym kierunku, a u jego boku nerwowo podążała nasza matka, Brenda. Zobaczyłam, jak wzrok mojego ojca powędrował w stronę głównego tarasu, gdzie rodzice Chada, Thorntonowie, zasiadali na tronie. Marcus miał zaciśniętą szczękę. Próbował nawiązać kontakty, zapewnić sobie miejsce w ich świecie wysokich rangą ludzi, a ja byłam nieprzewidywalną zmienną.

„Opóźniony lot z Szanghaju” – zagrzmiał, nawet nie próbując zniżać głosu. „Przestań natychmiast z tymi bzdurami, Ammani. Mówiłem ci, że jeśli nie znajdziesz nikogo, kogo mogłabyś zabrać, nie powinnaś w ogóle przychodzić. Robisz z nas idiotów przed Thornonami”.