Moja rodzina śmiała się, kiedy weszłam sama na ślub mojej siostry w ogrodzie Buckhead. Ktoś przy barze krzyknął: „Ona nawet nie potrafi znaleźć partnera!”. Wtedy mój ojciec położył mi rękę na ramieniu, uśmiechnął się do kamer… i wepchnął mnie do marmurowej fontanny.

Moja matka, Brenda, zrobiła krok naprzód, z uśmiechem wymuszonym niepokojem. Wyciągnęła rękę i szarpnęła jedwabny rękaw mojej sukienki vintage.

„Kochanie, twój ojciec ma rację. I spójrz na siebie”. Jej oczy badały mnie z ledwo skrywanym współczuciem. „Czy ty… czy ty uszyłaś tę sukienkę? Wygląda na taką staroświecką. Jesteś dorosłą kobietą, Imani. Mogłabyś chociaż spróbować wyglądać stosownie. Ślub twojej siostry, o zgrozo!”

Uderzyło mnie znajome ukłucie ich wstydu. Moja praca była dla nich żartem. Nie byłam prawniczką jak Danielle ani bankierką, jak chciał mój ojciec. Byłam konserwatorką dzieł sztuki. Suknia, którą miałam na sobie, nie była szyta na miarę; to był oryginał z lat 30., który pieczołowicie odnawiałam przez setki godzin. To był kawałek historii. Dla nich była po prostu stara.

„Nie kłamię” – powiedziałam cicho, ale stanowczo, zmuszając się do spojrzenia ojcu w oczy. „On jest prawdziwy. Ma na imię Zayn i będzie tutaj”.

Ojciec parsknął krótkim, szczekliwym śmiechem. Goście siedzący obok odwrócili się, żeby spojrzeć.

„Zayn? Co to za imię? Brzmi…