Moja przyrodnia siostra wysłała mi 70 zdjęć, na których są w łóżku, z podpisem: „Jestem jego następną żoną”. Upewniłam się więc…

Zdjęć było łącznie 70. Siedemdziesiąt.

Mogłabym krzyczeć. Mogłabym płakać, rzucić telefonem przez pokój, obudzić Gail, która spała spokojnie obok mnie, zwinięta w kłębek, z kciukiem przyciśniętym do ust.

Ale tego nie zrobiłem.

To nie było w moim stylu.

Więc nacisnąłem przycisk wyciszenia, żeby powiadomienia nie budziły Gail.

Następnie, w ciemności, uważnie zbadałem każdy z tych 70 dowodów. Nie było to tylko spojrzenie, ale metodyczna i przerażająca inwentaryzacja.

Było tam jego zdjęcie, z kieliszkiem wina w dłoni, z tym samozadowolonym, absurdalnym półuśmiechem, który zawsze mi posyłał, gdy zapraszałam go na kolację. Na innym zdjęciu była ubrana w swój sweter z czasów studiów, ten wyblakły, który złożyłam rano i włożyłam do jej szuflady.

To właśnie ich odwaga mnie naprawdę zszokowała.

Dała mi obraz całego mojego życia.

Przybliżyłem ich twarze. Nie kryli się. Uśmiechali się prosto do kamery, jakby chcieli mi rzucić wyzwanie.

Skupiłem się na szczegółach. Zegarek, który miał na sobie, luksusowa skórzana torba na podłodze na jednym ze zdjęć zrobionych w hotelu.

A potem jedno zdjęcie szczególnie przykuło moją uwagę.

W tym momencie zdrada emocjonalna przekształciła się w strategię prawną.

Nie z powodu tego, co oni zrobili, ale z powodu tego, co działo się w tle.

Billboard.

Nasz billboard.