Moja najlepsza przyjaciółka ukrywała swojego chłopaka – nigdy nie spodziewałam się, że to będzie mój syn

Po czterdziestce życie często przybiera nieoczekiwany obrót. Dla mnie ten okres naznaczony był rozwodem. Mój syn był już dorosły, a moje codzienne życie kręciło się głównie wokół pracy i małego, ale cennego kręgu przyjaciół.

Właśnie w tym kontekście Samantha pojawiła się w moim życiu. Początkowo była koleżanką, ale szybko stała się moją najlepszą przyjaciółką. Miała ten rzadki dar rozjaśniania nawet najnudniejszych dni. Dużo się śmiałyśmy, dzieliłyśmy sekretami i wspierałyśmy się nawzajem, zarówno w chwilach radosnych, jak i trudnych.

Nasza relacja wydawała się oczywista, niemal naturalna, aż do dnia, w którym do naszego zespołu dołączył nowy kolega.

Nieoczekiwana uwaga

Nazywał się Robert. Młody, czarujący i wyraźnie czujący się swobodnie w swojej roli, szybko zwrócił na siebie uwagę. Samantha szybko rozbawiła się faktem, że pomimo różnicy wieku wydawał się mną zainteresowany. Nieustannie mnie drażniła, uważając tę ​​sytuację za zabawną.

Ja osobiście nie zwracałem na to uwagi. Znaczna różnica wieku nigdy nie była jednym z moich kryteriów i wolałem zachować dystans. Samantha natomiast prezentowała znacznie bardziej wyluzowaną postawę, twierdząc, że wiek to jedynie nieistotny szczegół.

Kiedy Robert w końcu mnie zaprosił, poczułem się zaszczycony, ale grzecznie odmówiłem. Samantha wybuchnęła śmiechem i nawet zażartowała, że ​​jeśli odmówię, to ona chętnie przyjmie zaproszenie na moje miejsce.

Uważałem to za zwykły żart.