Moja matka uderzyła mnie w twarz na oczach 200 gości, bo odmówiłem oddania im mojego penthouse’u. To był ostatni raz, kiedy chroniłem ich wizerunek zamiast własnego życia.

Światło rozbijało się o nie i odbijało po pokoju tysiącem małych tęcz. To było dokładnie to, na co Sophia zawsze wskazywała w magazynach ślubnych i mówiła: „To. Chcę to”. „Madison, nareszcie” – powiedziała moja mama, kiedy weszłam, stukając obcasami o marmur, gdy szła w moim kierunku.

Jej usta się uśmiechnęły; jej oczy badały mnie szybko, oceniając całe ciało, aż poczułam mrowienie na karku. „Ta sukienka – nie mogłaś wybrać czegoś bardziej kobiecego? Wyglądasz, jakbyś szła na zebranie zarządu, a nie na ślub siostry”.

Spojrzałam na siebie. Granatowa jedwabna sukienka, bez rękawów, do kolan, z subtelnymi zaszewkami idealnie dopasowanymi do talii. Moja ulubiona para Louboutina.

Skromna biżuteria – diamentowe ćwieki, delikatny zegarek, pierścionek babci na prawej ręce. Wyglądałam dokładnie tak, jak byłam: kobieta, która wiedziała, jak kupić coś, co będzie dobrze wyglądać za pięć lat. „Dzień dobry, mamo” – powiedziałam.

„Sophia wygląda absolutnie promiennie w swojej sukni” – kontynuowała, odwracając się, a jej uwaga spływała po mnie jak woda po wosku. „Prawdziwa panna młoda. Powinnaś zobaczyć, jak promienieje”.

Usłyszałam niewypowiedziane porównanie tak wyraźnie, jakby je wypowiedziała: Oto prawdziwa córka, ta, która zrobiła to dobrze. Oto ta, którą mogę się pochwalić bez tłumaczenia. Rzecz w tym, że to nie było nic nowego.

To była choreografia mojego życia. Trzydzieści dwa lata tego samego tańca. Sophia była „słodka”, „urocza”, „taka troskliwa”.

Byłem „zdeterminowany”, „intensywny”, „trochę przesadzony”. Wybory Sophii były „idealne dla niej”. Moje były „ciekawe”, „niezwykłe”, „nie takie, jakich się spodziewaliśmy”. „Madison, możesz sprawdzić rozmieszczenie miejsc?” – zawołał tata z drugiego końca sali balowej