Moja matka chciała, żebym to ja poszedł do więzienia, a nie mój brat.

Nazywam się Maverick, mam 32 lata i doprowadziłem do aresztowania moich rodziców i brata po tym, jak odkryli, że posługiwali się moją tożsamością przez ponad dziesięć lat. Zanim do tego doszło, omal nie straciłem wolności, kariery i wszystkiego, co zbudowałem.

Wszystko zaczęło się we wtorek, który miał być szczytem mojego zawodowego życia. Znajdowałem się na czterdziestym piętrze budynku w Chicago, w przeszklonej sali konferencyjnej mojej firmy zajmującej się architekturą krajobrazu. Przede mną siedzieli prezes i zarząd. Prezentowałem właśnie duży projekt rewitalizacji miasta, ten, który miał mnie uczynić wspólnikiem.

Właśnie kończyłem, gdy drzwi się otworzyły. Weszło dwóch policjantów i inspektor. Szli prosto w moim kierunku.

„Maverick Walsh, jesteś aresztowany za defraudację, oszustwo i kradzież tożsamości”.

Kajdanki zamknęły się na moich nadgarstkach na oczach kolegów. W ciągu kilku sekund szacunek zmienił się w podejrzliwość. Zostałem wyprowadzony z budynku jak przestępca.

Na komisariacie detektyw pokazał mi czek na 40 000 dolarów podpisany moim imieniem i nazwiskiem. Ale to nie był mój podpis. Od razu go rozpoznałem: należał do mojego młodszego brata Kevina. Podrabiał go już wtedy, gdy byliśmy dziećmi.

Zdałem sobie sprawę, że ktoś wykorzystywał moją tożsamość przez długi czas.

Dzięki Elenie, mojej przyjaciółce prawniczce, zostałem zwolniony za kaucją. Moją pierwszą reakcją było udanie się do domu rodziców. Na ich podjeździe stało limonkowo-zielone Lamborghini. Samochód zupełnie nieadekwatny do ich stylu życia… i do Kevina, który był bezrobotny i wciąż mieszkał z rodzicami.

W środku panowała spokojna, wręcz świąteczna atmosfera. Wiedzieli, że zostałem aresztowany. I nie wydawali się zaniepokojeni.

Wtedy właśnie moja matka zwróciła się do mnie z prośbą, której nigdy nie zapomnę.

Poprosiła mnie, abym wziął na siebie odpowiedzialność karną w imieniu mojego brata.

Według niej Kevin był zbyt kruchy, by przetrwać w więzieniu. Ja natomiast byłem „silny”. Mogłem przetrwać kilka lat za kratkami, a potem odbudować swoje życie.

Mój ojciec wyraził aprobatę.

W tym momencie zrozumiałem, że nigdy nie byłem ich dzieckiem, które należało chronić, ale ich ubezpieczeniem na życie. Tym, który musiał naprawiać, płacić i poświęcać się.

Kiedy odmówiłem, matka mi zagroziła. Rozmawiała już z prawnikiem rodzinnym. Dała mi jasno do zrozumienia, że ​​– mając dowody – zrobią wszystko, by mnie powalić, jeśli nie posłucham.

Wyszedłem.