Moja matka chciała, żebym to ja poszedł do więzienia, a nie mój brat.

Następnej nocy odkryłem, że moje konto oszczędnościowe jest puste. Moja matka, współwłaścicielka konta, przelała ponad 80 000 dolarów. Mój fundusz obronny. Moja przyszłość.

Potem nękanie trwało dalej: zadzwoniła do mojego właściciela, żeby oskarżyć mnie o handel narkotykami, co doprowadziło do mojej eksmisji. Poszła do mojego miejsca pracy, żeby mnie zniesławić, co skończyło się zawieszeniem w prawach.

W ciągu dwudziestu czterech godzin nie miałem domu, dochodów, a nad moją głową wisiało oskarżenie o popełnienie przestępstwa.

Wtedy zaczęliśmy kopać.

Z Eleną i doświadczonym analitykiem odkryłem prawdziwą skalę katastrofy: od lat na moje nazwisko zarejestrowanych było kilka firm-wydmuszek. Służyły one do defraudacji pieniędzy poprzez fałszywe roszczenia ubezpieczeniowe. Inscenizowane wypadki, fikcyjne pożary, ogromne wypłaty.

Łączna kwota przekroczyła dwa miliony dolarów.

Lamborghini, inne luksusowe samochody, ich nagłe bogactwo… wszystko z tego się wzięło. Kevin nie wszczął śledztwa z chciwości, ale przez niezdarność: użył niewłaściwego konta, ryzykując ujawnienie całego systemu.

Chcieli, żebym przyznał się do winy, żeby szybko zamknąć sprawę i uchronić ich przed oszustwem.

Zaakceptowałem… zewnętrznie.

Razem z policją zastawiliśmy pułapkę. Zadzwoniłem do mamy i udawałem, że się poddaję. Tego samego wieczoru wróciłem do ich domu, uzbrojony w mikrofon. Rozmawiali. Dużo rozmawiali.

Przyznali się do prania pieniędzy, oszustw i kradzieży tożsamości. Wyjaśnili, jak to się stało, że „urodziłem się, by służyć”, podczas gdy Kevin „błysnął”.

Gdy zawyły syreny, satysfakcja na ich twarzach zmieniła się w przerażenie.

Moich rodziców i brata aresztowano na miejscu.