Moja 8-letnia siostra została na śniegu w Boże Narodzenie — a kiedy ją znalazłam, wyszeptała: „Odkryłam ich sekret… Powiedzieli, że znikniemy”.

Wtedy włączył się dźwięk. Głos mojego ojca, nagrany podczas rozmowy telefonicznej wcześniej tego wieczoru, wybrzmiał z głośników z maksymalną głośnością.

„Ona jest patologiczną kłamczuchą, synu. Niebezpieczna. Po prostu przyprowadź ją do wejścia dla służby. Czekają na nią lekarze, żeby ją uśpić”.

Artur zamarł na scenie. Jego twarz zbladła.

Obraz się zmienił. To było nagranie wideo. Nagranie z kamery niani, które odzyskałem z chmury.

Przedstawiał moją mamę, elegancką w perłach, stojącą nad Mią w kuchni. Mia płakała. Mama trzymała zapalonego papierosa. Celowo wcisnęła go w ramię Mii.

„Przestań płakać” – powiedziała moja mama na nagraniu spokojnym głosem. „Niszczysz towar. Jeśli zrobisz sobie siniaka na twarzy, nie będziemy mogli zrobić zdjęć do broszury”.

Sala balowa eksplodowała. Krzyki. Zdech. Ludzie upuścili kieliszki. Senator wyglądał, jakby miał zaraz zwymiotować.

Arthur odwrócił się do stanowiska technicznego, krzycząc, z twarzą wykrzywioną w masce czystego zła. „Przestań! Przerwij transmisję! Natychmiast!”

Wyszedłem na balkon z widokiem na salę balową. Byłem pokryty śniegiem. Mój garnitur był podarty. Wyglądałem jak widmo.

„Nie możesz uciszyć prawdy, Ojcze!” krzyknąłem. Mój głos odbił się echem od sklepionego sufitu.

Wszystkie głowy zwróciły się, żeby na mnie spojrzeć.

„Liam!” krzyknęła moja matka, wskazując drżącym palcem. „On oszalał! Włamał się do systemu! Kłamie!”

„Spójrz na ekran!” krzyknąłem.

Pojawił się ostatni obraz. To była lista. Dzieci „zlikwidowane”. Sarah. David. Daty ich śmierci idealnie pokrywały się z datami masowych wypłat z ubezpieczeń.

„Mordercy!” krzyknęła kobieta z tłumu.

Szef Miller, który stał przy barze, zdał sobie sprawę, że gra skończona. Wyciągnął broń służbową. Nie celował w Arthura. Celował we mnie.

„On jest uzbrojony!” krzyknął Miller, próbując znaleźć usprawiedliwienie. „Ma detonator! Wszyscy na ziemię!”

Podniósł broń. Nie ruszyłem się. Nie drgnąłem.

„No dalej, Miller” – powiedziałem. „Zastrzel mnie. Ale może najpierw powinieneś spojrzeć na drzwi”.

Główne drzwi sali balowej otworzyły się z hukiem.

To nie była lokalna policja.

To był oddział SWAT. A za nimi mężczyźni w kurtkach wiatrówkach z żółtymi napisami: FBI .

Nie zadzwoniłem jeszcze na infolinię. Wysłałem cały zrzut danych do Federalnego Wydziału Kryminalnego trzydzieści minut temu.

„Agenci federalni!” – ryknął głos. „Rzuć broń! Natychmiast!”

Miller zamarł. Czerwone laserowe punkty tańczyły na jego piersi. Powoli opuścił broń.

Arthur Sterling próbował uciekać. Próbował wręcz biec sprintem w stronę kuchni. Dwóch agentów go powstrzymało, zanim zdążył zrobić pięć kroków. Uderzył mocno o marmurową podłogę, trzaskając nosem z satysfakcjonującym chrupnięciem.

Moja matka stała nieruchomo i patrzyła na mnie. W jej oczach nie było skruchy. Były pełne nienawiści.

„Dałam ci wszystko” – syknęła, gdy ją skuli.

„Nic mi nie dałeś” – powiedziałem, obserwując z balkonu. „Właśnie wynająłeś moją duszę. I umowa najmu się skończyła”.

Część 5: Upadek Imperium
Aresztowanie było chaotyczne i bezwzględne.

FBI skonfiskowało wszystko. Komputery, pliki, sejf. Znaleźli gotówkę ukrytą w ścianach. Znaleźli paszporty przygotowane na ucieczkę.

Zszedłem po głównych schodach, kiedy ciągnęli mojego ojca. Kopał, krzyczał i pluł na agentów.

„Jestem Arthur Sterling! To miasto należy do mnie! Nie możesz mnie tknąć!”

„Jesteś dzieciobójcą” – powiedział spokojnie agent prowadzący. „I niczego nie posiadasz”.

Przeszedłem obok niego. Nie spojrzałem na niego. Wyszedłem przez drzwi frontowe, w śnieg.

Migające światła dwudziestu radiowozów rozświetlały noc. Ratownicy medyczni udzielali pomocy gościom, którzy zemdleli.

Szedłem w stronę lasu. Agent próbował mnie zatrzymać.