Moja 8-letnia siostra została na śniegu w Boże Narodzenie — a kiedy ją znalazłam, wyszeptała: „Odkryłam ich sekret… Powiedzieli, że znikniemy”.

Część 1: Porzucona inwestycja
Śnieg nie spadł na Blackwood Ridge; on go zaatakował. Wiatr wył między szkieletowymi drzewami jak konające zwierzę, wysysając ciepło z powietrza, aż każdy oddech przypominał wdychanie szkła.

W Sterling Estate panował jednak kontrolowany, drogi i idealny klimat.

Doroczna Gala Wigilijna Sterlinga była szczytem towarzyskiego kalendarza. Senatorowie, potentaci technologiczni i lokalne gwiazdy mieszały się pod sześciometrowymi sufitami ozdobionymi kryształowymi żyrandolami. Kwartet smyczkowy grał w kącie Vivaldiego, delikatnie konkurując z brzękiem kieliszków szampana i uprzejmym, pustym śmiechem elity.

Przyjechałem późno. Mój czarny SUV zgrzytał zębami po długim, krętym podjeździe, a jego światła przecinały zamieć. Nie byłem tu, żeby świętować. Byłem tu, bo obecność była obowiązkowa. Jako adoptowana „historia sukcesu” rodziny Sterlingów – sierota, która stała się cudownym dzieckiem cyberbezpieczeństwa – moja obecność była niezbędna, by dopełnić obrazu ich dobroczynności.

Dotarłem do potężnych żelaznych bram. Były zamknięte na klucz. Dziwne. Zazwyczaj były szeroko otwarte, żeby skorzystać z usług parkingowego.

Wprowadziłem kod. Dostęp zabroniony.

Zmarszczyłem brwi. Spróbowałem ponownie. Dostęp zabroniony.

Potem to zobaczyłem.

Jakieś pięćdziesiąt jardów dalej, na skraju gęstego lasu otaczającego posesję, w śniegu dostrzegłam grudkę. Była za mała, żeby to był jeleń. Była zbyt kolorowa, żeby to był kamień.

To była różowa flanela.

Zaparkowałem samochód i pobiegłem przez śnieg po kolana. Zimno natychmiast przeniknęło przez mój kombinezon, ale nie czułem go. Serce waliło mi w żebrach w szaleńczym rytmie.

„Mia!”

Zwinęła się w kłębek embrionalny, na wpół zakopana w zaspie. Jej skóra miała przerażający odcień marmurowej bieli. Usta miała sine. Nie ruszała się.

Podniosłem ją. Była lekka – za lekka dla ośmiolatki. Czułem się jak ptak, który zamarzł na gałęzi. Pobiegłem z powrotem do samochodu, gwałtownie otworzyłem tylne drzwi i położyłem ją na skórzanym siedzeniu. Podkręciłem ogrzewanie na maksimum.

„Mia, spójrz na mnie. Otwórz oczy.”

Jej powieki zadrżały. Były ciężkie, pokryte lodem. „Liam?” – wyszeptała. Jej głos brzmiał jak złamana trzcina.

„Jestem tutaj. Jesteś bezpieczny. Zabieram cię do środka.”

Jej oczy otworzyły się szeroko z przerażenia. Złapała mnie za nadgarstek z siłą, która nie powinna być dla niej możliwa.

„Nie!” krzyknęła. „Proszę! Nie przyjmuj mnie z powrotem! Ojciec powiedział, że jestem złą inwestycją. Powiedział, że złe inwestycje są likwidowane”.

“Co?”

„Wyrzucił mnie” – szlochała, szczękając zębami tak mocno, że bałam się, że mi pękną. „Powiedział, że jeśli wrócę do drzwi, przyjdą lekarze. Lekarze z igłami”.

Spojrzałem na nią. Trzęsła się gwałtownie, trzymając się za żebra.

„Uderzył cię, Mia?”

Nie odpowiedziała. Po prostu podciągnęła kolana do piersi.