Mój syn ciągle lepił bałwany, a mój sąsiad ciągle przejeżdżał po nich samochodem – w ten sposób moje dziecko dało dorosłemu mężczyźnie nauczkę, której ten nigdy nie zapomni.

„Czy zadzwonisz na policję z powodu bałwana?”
„Jest ciemno” – powiedział bez wahania. „Nie widzę ich”.
„To nie zmienia faktu, że jeździsz po moim trawniku” – powiedziałem. „Nie wolno ci
tego robić. Z bałwanem czy bez”.
Skrzyżował ramiona. „Zamierzasz wezwać policję z powodu bałwana?”
„Proszę, szanuj naszą własność” – powiedziałem. „I moje dziecko”.
Uśmiechnął się. „To powiedz mu, żeby nie budował rzeczy, które mogą się zepsuć”.
Reklama:
„Teraz robi to celowo. To widzę”.
I wszedł.
Stałam tam trzęsąc się i rozważając wszystko, co chciałam powiedzieć.
Tej nocy, leżąc w łóżku obok mojego męża, Marka, dałam upust swoim frustracjom w
ciemności.
„Co za palant” – wyszeptałam. „Robi to celowo. Widać”

Mark westchnął. „Porozmawiam z nim, jeśli chcesz”.
„Dostanie to, na co zasłużył”.
Reklama
„On się tym nie przejmuje” – powiedziałem. „Starałem się być miły. Próbowałem
wytłumaczyć. Uważa, że uczucia ośmiolatka nie mają dla niego znaczenia”.
Mark przez chwilę milczał.
„Dostanie to, na co zasługuje” – powiedział w końcu. „To zawsze dotyczy ludzi takich jak
on”.
Okazało się, że „kiedyś” nadszedł szybciej, niż którekolwiek z nas się spodziewało.
Kilka dni później Nick wrócił ze śniegiem we włosach i błyszczącymi oczami, ale tym
razem nie było w nich łez.
„Nie musisz już z nim rozmawiać”.
Reklama
„Mamo” – powiedział, zrzucając buty na kupkę. „Znowu się to stało”.
Wstrzymałem oddech. „Kogo tym razem potrącił?”
„Winston” – mruknął. Potem wyprostował ramiona. „Ale wszystko w porządku, mamo.
Nie musisz już z nim rozmawiać”.
To mnie zaskoczyło. „Co masz na myśli?”
Zawahał się na chwilę, a potem pochylił się bliżej, jakbyśmy byli szpiegami.
„Nie chcę go skrzywdzić. Chcę tylko, żeby przestał”