Mój syn ciągle lepił bałwany, a mój sąsiad ciągle przejeżdżał po nich samochodem – w ten sposób moje dziecko dało dorosłemu mężczyźnie nauczkę, której ten nigdy nie zapomni.

„Mam plan” – wyszeptał.
Natychmiast mdli. „Jaki masz plan, kochanie?”
Uśmiechnął się. Nie skrycie. Po prostu pewnie.
„To tajemnica.”
„Nick” – powiedziałem ostrożnie – „twoje plany nie mogą nikomu zaszkodzić. I nie
mogą też niczego celowo zniszczyć. Wiesz o tym, prawda?”
Co zamierzasz zrobić?
„Wiem” – powiedział szybko. „Nie chcę go skrzywdzić. Chcę tylko, żeby przestał”.
Reklama
„Co zamierzasz zrobić?” zapytałem.
Pokręcił głową. „Zobaczysz. Nie jest źle. Naprawdę.”
Powinienem był nalegać. Wiem.
Ale miał osiem lat. A w mojej głowie „plan” mógł oznaczać powieszenie tekturowego
znaku. Albo napisanie butami „Stop” na śniegu.

Z salonu obserwowałem, jak szedł prosto w stronę krawędzi trawnika.
Nie mogłem sobie wyobrazić, co ostatecznie zrobi.
Następnego popołudnia, jak zwykle, wybiegł na zewnątrz.
Reklama
Z salonu patrzyłem, jak idzie prosto na skraj trawnika, tuż obok hydrantu. Nasz hydrant
znajduje się dokładnie tam, gdzie trawa spotyka się z ulicą, jaskrawoczerwony i wyraźnie
widoczny.
Zwykły.
Wszystko w porządku?
Nick zaczął zasypywać śniegiem teren.
Zrobił tego bałwana całkiem dużego. Gruba podstawa, szeroki środek i okrągła głowa. Z
domu wyglądało, jakby po prostu wybrał nowe miejsce bliżej drogi.
Reklama
Uchyliłem drzwi na szparę.
„Wszystko w porządku?” zapytałem.
Wciąż widziałem tu i ówdzie przebłyski czerwieni.