Mój syn ciągle lepił bałwany, a mój sąsiad ciągle przejeżdżał po nich samochodem – w ten sposób moje dziecko dało dorosłemu mężczyźnie nauczkę, której ten nigdy nie zapomni.

Wskazałem na róg naszego trawnika. „Mój syn lepi tam bałwany każdego dnia. Czy
mógłbyś przestać jeździć po tej części ogrodu? Uważa to za bardzo denerwujące”.
Reklama
Rozejrzał się dookoła, zobaczył zniszczone śniegi i przewrócił oczami.
„To tylko śnieg” – powiedział. „Powiedz swojemu dziecku, żeby nie budowało tam, gdzie
jeżdżą samochody”.
Dzieci płaczą. Przejdzie im.
„To nie jest ulica” – powiedziałem. „To nasz trawnik”.
Wzruszył ramionami. „Śnieg to śnieg. Stopnieje”.
„Chodzi raczej o wysiłek” – powiedziałem. „Poświęca na to godzinę. Złamie mu serce,
jeśli to się zniszczy”.
Reklama.
Odezwał się lekceważąco. „Dzieci płaczą. Przejdą im przez to”.
Następnie odwrócił się i wszedł do środka.
Następny bałwan również umarł.
Stałem tam, z zdrętwiałymi palcami i bijącym sercem, myśląc: „Okej. Poszło dobrze”.

Następny bałwan również umarł.
A potem następny.
I następny.
Nick za każdym razem przychodził z inną mieszanką gniewu i smutku. Czasami płakał.
Czasami po prostu patrzył przez okno z zaciśniętą szczęką.
Reklama
„To on popełnia błąd”.
„Może moglibyśmy je zbudować trochę bliżej domu?” – zasugerowałem kiedyś.
Pokręcił głową. „To moja sprawa. To on robi coś złego”.
Mój syn miał rację.
Tydzień później spróbowałem ponownie z panem Streeterem. Właśnie przyjechał, a już
było ciemno.
„Hej” – zawołałem, podchodząc do niego. „Znowu przejechałeś jego bałwana”