Mój syn ciągle lepił bałwany, a mój sąsiad ciągle przejeżdżał po nich samochodem – w ten sposób moje dziecko dało dorosłemu mężczyźnie nauczkę, której ten nigdy nie zapomni.

Prychnął, jego oczy zrobiły się czerwone. „Pan Streeter wjechał na trawnik. Wpadł na
Olivera. Oderwała mu się głowa”.
Reklama
Łzy spływały mu po policzkach, otarł je grzbietem dłoni.
„Spojrzał na niego” – wyszeptał Nick. „A potem i tak to zrobił”.
Przytuliłam go mocno. Jego kurtka była lodowato zimna pod moim podbródkiem.
“Przykro mi, kochanie.”
Nawet się nie zatrzymał.
„Nawet się nie zatrzymał” – powiedział Nick w moje ramię. „Po prostu odjechał”.
Tego wieczoru stałem przy kuchennym oknie i wpatrywałem się w smutną stertę śniegu
i gałęzi.
Reklama
Coś we mnie stwardniało.
Następnego wieczoru, gdy usłyszałem zamykające się drzwi samochodu pana Streetera,
wyszedłem na zewnątrz.
„Dzień dobry, panie Streeter” – zawołałem.„Czy mógłbyś przestać jeździć po tej części podwórka?”
Odwrócił się, już zirytowany. „Tak?”