Mój mąż w sylwestra dostał prezent od swojej pierwszej miłości – po jego otwarciu minęło pół roku, odkąd go nie było

Harper nauczył go budować wieże Lego sięgające niemal sufitu. Owen pokazał mu, jak obsługiwać pilota i wyszukiwać ulubione kreskówki. Ja nauczyłem go smażyć naleśniki w sobotnie poranki; jego twarz rozświetlała się za każdym razem, gdy wykonał perfekcyjne salto.

Pewnego wieczoru usłyszałem Aidena cicho nucącego przy stole.

To była ta sama melodia, którą Logan zawsze nucił podczas gotowania.

Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. „Podoba mi się tu”.
Coś we mnie zmiękło – jakby lód w końcu pękł po długiej, ciężkiej zimie.

Nie wszystko da się naprawić. Ale niektóre rzeczy można odbudować. Powoli. Razem.

Lato zamieniło się w jesień.

Staliśmy się rodziną pięcioosobową.

Były ciężkie dni – cięższe, niż mogłam sobie wyobrazić. Kryzysy z odrabianiem prac domowych. Opuszczone sesje terapeutyczne. Poczucie winy, którego nie potrafiłam w pełni wytłumaczyć ani się pozbyć.

Ale był też śmiech, cały dom był nim wypełniony. Forty z poduszek. Ciche uściski, które mówiły wszystko.

Pewnej nocy, kiedy dzieci w końcu zasnęły, Logan przyciągnął mnie do siebie i szepnął: „Przepraszam. Nie chciałem nas rozdzielić”.

Przyjrzałem mu się – naprawdę przyjrzałem – po raz pierwszy od miesięcy.

„Nie złamałeś nas” – powiedziałem cicho. „Po prostu utrudniłeś nam zapamiętanie, kim jesteśmy”.

Oddychał powoli, a w jego oczach lśniły łzy.