Mój mąż i jego kochanka pojawili się na odczytaniu mojego testamentu, gotowi przejąć moje warte miliardy dolarów imperium. Uśmiechnął się cynicznie, myśląc, że moje odejście to jego największa nagroda. Nie wiedział, że odczytywany dokument był tylko na pokaz, a moja ostatnia wiadomość wideo miała go przedstawić komuś, kogo nigdy więcej nie spodziewał się zobaczyć…

„Zakładam, że masz ze sobą gościa” – powiedziała Eleanor. „Czy to panna Hayes? A może stewardesa z podróży do Singapuru? Nieważne. Wszystkie są dla ciebie wymienne, prawda?”

Savannah cofnęła się, jakby została uderzona.

„Wiedziałam, Richardzie” – powiedziała cicho Eleanor. Jej intymny ton sprawiał, że jej słowa brzmiały gorzej niż krzyk. „Wiedziałam od dwóch lat. Wiedziałam o mieszkaniu, które dla niej wynająłeś. Wiedziałam o honorariach za konsultacje – 1,2 miliona dolarów, które przelałeś na firmę fikcyjną w jej imieniu. Myślałeś, że umieram, więc zaniedbałeś swoje obowiązki. Myślałeś, że twoja chora żona jest zbyt pijana na górze, żeby czytać wyciągi bankowe”.

Pochyliła się w stronę kamery.

„Po prostu nie zdawałem sobie z tego sprawy, Richard. Wszystko dokumentowałem. Mam rachunki. Mam e-maile. Mam nagrania z windy hotelowej”.

„Ona blefuje” – jęknął Richard, chowając głowę w dłoniach. „O mój Boże, ona blefuje”.

„Ale nie po to tu jesteśmy” – powiedziała Eleanor. „Słuchaj, Richard, popełniłeś błąd. Zakochałeś się w idei bycia miliarderem, ale zapomniałeś, kto tak naprawdę jest właścicielem tych miliardów. Myślałeś, że musisz czekać na moją śmierć, żeby dostać to, na co zasługujesz”.

Zatrzymała się i w pokoju zapadła absolutna cisza.

„Ale byłeś zbyt niecierpliwy. Pamiętasz umowę „Restrukturyzacja Biznesu i Ochrona Aktywów”, którą kazałeś mi podpisać we wrześniu? Tę, która miała chronić firmę przed pozwami?”

Richard drgnął. Jego oczy były szeroko otwarte i pełne strachu.

„Tak” – powiedziała Eleanor, patrząc na niego. „Twoi prawnicy to spisali. Byłeś z tego taki dumny. Oddzielało to nasz majątek osobisty od majątku firmy, aby ją „chronić”. Stanowiło ono, że w przypadku rozwodu ja, moja żona, zachowam kontrolę nad funduszem powierniczym firmy, a druga strona, ty, otrzyma jednorazową rekompensatę w wysokości 5 milionów dolarów oraz akty własności nieruchomości”.

„Ale nie jesteśmy rozwiedzeni!” – krzyknął Richard do ekranu. „Byliśmy małżeństwem, kiedy ona umarła!”

„Właściwie” – powiedziała Eleanor, sprawdzając nagranie na zegarku – „pan Harrison złożył wniosek o ostateczny wyrok rozwodowy 1 października. Doręczono ci dokumenty 10 sierpnia. Podpisałeś je, Richard. Podpisałeś je w pliku umów, które przywiózł ci twój asystent, zanim przyleciałeś z Savannah na St. Barts. Nie przeczytałeś ich. Nigdy nie przeczytałeś drobnego druku”.

„Nie…” – wyszeptał Richard. „Nie, to niemożliwe”.

„Rozwód został sfinalizowany na posiedzeniu zamkniętym trzy tygodnie przed moją śmiercią” – wyjaśniła Eleanor. „Ugoda została aktywowana. Pięć milionów dolarów wpłynęło na twoje konto dziś rano. Domy są twoje. Ale firma? Vance Holdings?”

Uśmiechnęła się, a był to uśmiech drapieżnika, który właśnie zamknął paszczę.

„Nie jesteś już moim mężem, Richardzie. Prawnie jesteś obcokrajowcem. A obcokrajowcy nie dziedziczą bogactw”.

Savannah wstała, a jej krzesło głośno zaskrzypiało na marmurowej posadzce. „Pięć milionów? Mówiłeś, że jesteś wart dziesięć miliardów!”

„Jestem tutaj!” błagał Richard, chwytając ją za ramię. „To podstęp! To tylko formalność!”