Moi rodzice włamali się do mojego domu z przeprowadzką… żeby oddać go mojemu bratu… CH2

„No cóż… nie. Ale jesteśmy jej rodzicami…”

„Czy dała ci pozwolenie na wejście do domu?”

„Ona jest naszą córką!” – warknął tata.

„To nie daje panu prawa do wtargnięcia” – odparł spokojnie funkcjonariusz.

Kiedy próbowali się kłócić, tata stracił panowanie nad sobą. Popchnął jednego z policjantów.
To był koniec.

Byli skuci kajdankami w moim salonie.

Przeprowadzający się patrzyli z szeroko otwartymi oczami, jak moi rodzice są wyprowadzani na zewnątrz.
„Co zrobimy z pudłami?” – zapytał jeden z nich.

„Odłóż wszystko na miejsce” – powiedziałem beznamiętnie. „I wyślij rachunek temu, kto cię zatrudnił”.

Gdy drzwi zamknęły się za nimi, zapadła ogłuszająca cisza.

Opadłam na kanapę, otoczona półspakowanymi pudłami z moim życiem, i zdałam sobie sprawę, że ludzie, którzy mnie wychowali, naprawdę wierzyli, że mają prawo to ukraść.