Moi rodzice włamali się do mojego domu z przeprowadzką… żeby oddać go mojemu bratu… CH2

Część 2 

Cisza po chaosie zawsze wydaje się dziwna.
Tej nocy siedziałam na kanapie otoczona na wpół zapakowanymi kartonami, a szum mojej lodówki wypełniał ciszę, w której kiedyś rozbrzmiewały głosy mojej rodziny. Policyjne światła zgasły, ekipa przeprowadzkowa odjechała, a moi rodzice prawdopodobnie siedzieli w areszcie, zastanawiając się, jak ich córka mogła ich „zdradzić”.

Nie czułam się triumfująca.
Czułam się pusta.

Wtedy zadzwonił telefon.

„Mamo” – widniał napis na ekranie.

Zastanawiałem się, czy tego nie zignorować, ale jakiś odruch kazał mi odpowiedzieć.

„Musisz wycofać zarzuty” – powiedziała natychmiast. Jej głos był ostry, władczy – taki sam, jakiego używała, gdy miałam dziesięć lat i zapomniałam odmówić modlitwę przed kolacją.

„Włamałeś się do mojego domu” – powiedziałem beznamiętnie.

„Tylko ci pomagaliśmy” – warknęła. „Myśleliśmy, że opamiętasz się, jak zobaczysz, co się dzieje”.

„Powiedziałem ci, że nie.”

Prychnęła. „Jesteśmy twoimi rodzicami. Mamy prawo…”

„Nie, nie musisz” – powiedziałem cicho. „Już nie”.

Nastąpiła długa pauza. „Nie mówisz poważnie”.

„Mówię zupełnie poważnie”.

Potem się rozłączyłem.

Następnego ranka pojechałem na komisariat. Oficer Ruiz, ten sam, który odebrał telefon, spotkał się ze mną w recepcji.

„Zostali aresztowani i zwolnieni za kaucją” – powiedział. „Chcesz wnieść formalne oskarżenie, czy je wycofać?”

Myślałam o wszystkich razach, kiedy mówiłam „tak” rzeczom, których nie chciałam – dodatkowym projektom w pracy, obowiązkom rodzinnym, pomocy finansowej, na którą tak naprawdę mnie nie było stać.
Każde „tak” dawało mi się we znaki, aż w końcu ledwo rozpoznawałam własne życie.

„Tak” – powiedziałem. „Wnoszę oskarżenie”.

Ruiz skinął głową, zapisując coś na podkładce. „Nie będzie łatwo” – ostrzegł. „To rodzina”.

„Wiem” – powiedziałem. „Właśnie dlatego trzeba to zrobić”.

Trzy dni później zadzwoniła moja babcia.
Miała osiemdziesiąt trzy lata, była bystra jak brzytwa i jedyną osobą w rodzinie, której osąd wciąż szanowałem.

„Och, Sophio” – westchnęła, kiedy odebrałam. „Twoi rodzice są wniebowzięci”.

„Jestem pewien” – odpowiedziałem sucho.

„Powiedzieli mi, co się stało. Wiem, że się mylili, ale czy naprawdę musieliście ich aresztować?”

„Włamali się do mojego domu, babciu. Dosłownie kradli moje rzeczy”.

„Wiem, kochanie. Powiedziałam im, że masz rację. Ale wezwanie policji na własnych rodziców…”

„Co miałem zrobić? Uprzejmie zapytać, kiedy mnie okradali?”

Zamilkła. „To wszystko to jeden wielki bałagan. Ale nie pozwól, żeby zniszczyło twoją rodzinę”.

Wpatrywałem się w promienie słońca wpadające przez okno w kuchni. „Sami je zniszczyli”.