Milioner wyrzuca żonę z domu, żeby być z ciężarną kochanką. Miesiące później, oniemiewa… CH2

Część II

Mieszkanie było kiedyś celą. Galeria była katedrą.
Hannah wciąż pamiętała moment, w którym jej anonimowy nick – Kintsugi – pojawił się na popularnym blogu o sztuce. Płukała kubek po kawie, z dłońmi podrażnionymi od bezsennych nocy, gdy jej telefon zawibrował z linkiem przesłanym przez znajomą.

„W morzu pikselowatych małp i bezdusznych przedmiotów kolekcjonerskich, Kolekcja Rozbitych Płyt nieznanego artysty o imieniu Kintsugi to błyskawica surowych emocji. To nie sztuka cyfrowa. To smutek przemieniony w kolor. To dźwięk pękającej i naprawianej z wściekłości porcelany”.

Blog nie był mały. Miał zasięg, a zasięg w odpowiednich kręgach oznaczał istny pożar. Hannah obserwowała, jak liczby rosną w czasie rzeczywistym: oferty pojawiające się na platformie NFT, tweety z linkami do jej prac, nieznajomi piszący o oczyszczającej przemocy w jej poszarpanych wierszach.

Naciskała na listę oczekując ciszy. Zamiast tego kolekcja wyprzedała się w tydzień.

Kryptomilionerzy i krytycy sztuki spierali się o to, kim był Kintsugi. Czy to pseudonim uznanego artysty, testującego rynek? Mężczyzny? Kobiety? Kolektywu? Anonimowość dolewała oliwy do ognia, a Hannah, po raz pierwszy, z przyjemnością obserwowała, jak wirują spekulacje, pozostając w bezpiecznym ukryciu.

Pierwszy przełom w świecie rzeczywistym nastąpił, gdy wiadomość e-mail miała tak prosty temat, że wyglądała jak spam:

Pochodziła z galerii w Dzielnicy Artystycznej. Obserwowali jej twórczość, śledzili sprzedaż i chcieli zorganizować immersyjną wystawę jej kolekcji. Zajmowali się ekranami, projektorami i logistyką. Musiała tylko pozwolić sztuce oddychać w fizycznej przestrzeni.

Kiedy powiedziała o tym Lenie, jej przyjaciółka omal nie krzyknęła. „To już koniec, Hannah! To wszechświat realizuje czek, z którego twój były próbował cię wykreślić”.

Ale Hannah była przerażona. Stanąć za tą kolekcją oznaczało wyjście poza ochronny welon Kintsugi . Ryzykowało, że Edric dostrzeże w niej nie porzuconą żonę w jego cieniu, ale fenomen sam w sobie.

Peterson, jej prawnik, był tym, który ją uspokoił. „Jedyną władzą, jaką ma, jest nadzieja, że ​​będziesz milczała. Wyjdź, Hannah. Niech świat cię zobaczy. Nie potrzebujesz już jego nazwiska. Masz swoje własne”.

I tak też zrobiła.

W noc otwarcia wystawy Hannah po raz pierwszy pozwoliła sobie na założenie czerni nie jako symbolu żałoby, lecz jako zbroi. Galeria lśniła niczym latarnia na ulicy, jej fasada była lśniąca, a okna ożywione zmieniającymi się kolorami jej prac. Wewnątrz dwanaście ekranów brzęczało od jej rozbitych wizji.

„Fractured Heart”, dzieło z pęknięciami w szkle i kolczastymi pnączami, które niemożliwie rozkwitały, zajmowało całą ścianę. Widzowie stali przed nim w milczeniu, z kieliszkami wina zawieszonymi w powietrzu, z błyszczącymi oczami. „Cage Unhinged” dominowało w innej przestrzeni, a oprawa dźwiękowa rozbrzmiewała z każdym pikselowatym drżeniem swobodnie unoszącego się pióra.

Krytycy nazwali to „requiem w świetle”. Kolekcjonerzy szeptali liczby, które brzmiały jak transakcje giełdowe. A Hannah kroczyła między nimi, wreszcie mając swoje imię.

Pamiętała każdą noc w apartamencie, kiedy myślała, że ​​rozpłynie się w nicość. Teraz ludzie pochylali się ku niej, pytając o jej artystyczne intencje, kiwając głowami, gdy mówiła, zapisując jej słowa, jakby były współrzędnymi.

„Twoja praca wydaje się… żywa” – powiedział jej jeden z dziennikarzy. „Jakby wciąż się psuła i naprawiała, gdy na nią patrzymy”.

„Bo tak jest” – powiedziała po prostu Hannah. I po raz pierwszy nie czuła się fałszywie, nazywając siebie artystką.

Tymczasem królestwo Edrica Montrose’a popadało w ruinę.

Innovate Dynamics, niegdyś ulubieniec Doliny Krzemowej, po raz pierwszy od debiutu giełdowego nie zrealizował kwartalnych zysków. Inwestorzy byli niespokojni. David Chen, jego współzałożyciel i drużba, zdystansował się, powołując się w wywiadach na „różnice w wizji”. W domu – który teraz przypominał izbę pogłosową – krzątał się po swojej rezydencji, marmurowe podłogi były zbyt zimne, a żyrandol zbyt oskarżający.

Brooke odeszła. Podobnie jak fantazja o ojcostwie, której kurczowo się trzymał jak trofeum. Pozostały mu tylko pieniądze, firma i pustka samotności, z której nie mógł się wyrwać, wydając pieniądze.

Wieczorem otwierał laptopa i wpisywał imię Hannah w wyszukiwarkę. Wyniki mnożyły się jak grzyby po deszczu. Forbes opublikował artykuł: „Od zdrady do przełomu: Hannah Montrose, artystka stojąca za kintsugi”.

Przewijał zdjęcia, na których pewnie stała na scenie, z włosami związanymi do tyłu, w nieskazitelnej sukni i bystrym spojrzeniu. Przed nią jaśniały jego błędy – jej sztuka zrodzona z ruin, które po sobie zostawił.

Ironia losu była paląca.