Milioner wyrzuca żonę z domu, żeby być z ciężarną kochanką. Miesiące później, oniemiewa… CH2

„Wynoś się”. Dochodziło to z czegoś głębszego niż głos, z bazaltowej spoiny, która ciągnęła się przez lata. Wstała, a krzesło zgrzytało z marmuru. „Nie dam się wyrzucić z domu w środku nocy jak śmieci. Wyjadę rano – zgodnie z twoją hojną umową. Ale dziś nie będziesz spał pod tym dachem. Idź do niej”.

Coś przemknęło przez jego opanowanie – być może zaskoczenie, że urządzenie, które, jak się spodziewał, będzie działać bez zarzutu, nabrało woli. Otworzył usta, zamknął je i w końcu wyszedł. Drzwi wejściowe otworzyły się z westchnieniem, a potem zatrzasnęły, a McLaren pomknął podjazdem z rykiem niczym uciekający stwór.

Hannah usiadła ponownie. Stół był dioramą ich życia: lniane serwetki, antyczne srebro, ceramika w kolorze kaczego jaja, którą znalazła na pchlim targu i z dumą przyniosła do domu, do tego pałacu, który zbudowano, by wymazać pchle targi. Jej dłonie leżały na kolanach niczym zapomniane narzędzia.

Pomyślała o apartamencie – o szkle, chromie i uprzejmej anonimowości holu, który pachniał eukaliptusem i pieniędzmi. O przechowalni tego, czego już nie chciał. Wyobraziła sobie kartony już zaklejone taśmą w skrzydle gościnnym, o tym, jak jej książki będą wyglądać zapakowane w tekturowe pudełka: życie skrócone, opatrzone kodem kreskowym, gotowe do odejścia.

Kiedy w końcu wstała, pokój patrzył na nią. Dom był cudem, kiedy się wprowadzili, algorytmem projektowania zoptymalizowanym pod kątem widoków. Teraz układ pomieszczeń przypominał obwód, który miał odwrócić smutek w ślepe zaułki kosztownych rozrywek. Przeszła przez korytarz i minęła wnęki, w których kiedyś wychylały się dzieła sztuki, bibliotekę z regałami na zamówienie, gdzie nigdy nie miał czasu czytać, kuchnię, która mogła pomieścić galę i często to robiła, dla ludzi, którzy bardziej cenili bliskość pieniędzy niż siebie nawzajem.

W skrzydle gościnnym znalazła pudła. Głos Davenporta przebijał się przez taśmę pakową – język, który nazywał ją „stroną zainteresowania”, „odbiorcą aktywów”. Uklękła, by odczytać etykiety napisane markerem przez nieznajomego: HANNAH – SZAFY. HANNAH – KSIĄŻKI. HANNAH – RÓŻNE.

W ich sypialni – ich, słowo, które już na jej języku zamieniało się w popiół – po jego stronie łóżka było miejsce, gdzie położył skórzaną teczkę, wgniecenie w kołdrze. Na komodzie, gładka, czarna, arogancko leżała torba Cartiera. Nie tknęła jej.

Spała na kołdrze, bo nie mogła znieść wchodzenia do środka.

Apartament w West Hollywood nie zaskakiwał, a wręcz przeciwnie. Widok był niczym wygaszacz ekranu: światła miasta rzucane niczym cekiny. Meble były gustowne, tapicerowane w kolorach nazwanych na cześć kamieni: łupek, onyks, perła. Na stoliku kawowym leżał album ze zdjęciami Islandii, który wydawał się być marką. Kuchnia była idealna i nieużywana, niczym luksusowy samochód, który nigdy nie opuścił salonu.

Pudełka już tam były, ułożone w mniejszym echu poprzedniego życia. Przez dzień niczego nie odklejała. Przez dwa. Trzeciego dnia prawie ją załamał: w wątku tekstowym pojawiło się zdjęcie – pierścionek Brooke na wypielęgnowanej dłoni spoczywający na dłoni Edrica, a podpis był uzbrojonym banałem o bratnich duszach. Portal plotkarski sumiennie opublikował zdjęcia, na których oboje wychodzą z butiku z artykułami dziecięcymi z torbą, która wyglądała jak deklaracja zwycięstwa.

Hannah wyłączyła telefon i stała pośrodku swojego małego muzeum dyslokacji, aż zadrżały jej kolana. Nie jadła. Nie płakała. Była brakiem obu.

Lena przybyła niczym pogoda – torby z zakupami ściskała do piersi, włosy miała w nieładzie, oczy błyszczały gniewem, który sam się podpala. „Jeśli go zobaczę, popełnię przestępstwo” – oznajmiła, przeciskając się przez eleganckie drzwi wejściowe. „A jeśli ją zobaczę, to zakwalifikuję się do przestępstwa zagrożonego karą śmierci”.

Hannah uśmiechnęła się mimowolnie, a jej twarz zabolała, jakby zapomniała, jak to jest. „To wszystko jest prawdziwe” – powiedziała. „Pierścionek, dziecko,… eksmisja”.

„On cię nie wyrzucił”. Lena rzuciła na blat kolendrę, limonki i butelkę obrzydliwie dobrej tequili. „On sam się wyrzekł kategorii człowieka. To różnica”.

Lena została tam trzy dni. Zrobiła jajecznicę, jakby to była sytuacja kryzysowa. Uparła się na prysznic i usiadła na zamkniętej desce sedesowej, podczas gdy Hannah stała pod gorącą wodą i pozwalała swojej skórze przypomnieć sobie, jak ciepłe jest uczucie. Przeklinała energicznie na maile Davenporta, pisała lepsze odpowiedzi, a potem je kasowała, bo dziś był czas na nawodnienie i sen.

A potem Lena odeszła, bo prawdziwi przyjaciele wiedzą, że czasami jedyne, co może się wydarzyć, musi wydarzyć się w samotności.

Portfolio wypłynęło w stosie płaskich pudeł, które w końcu otworzyła. Płócienna okładka zmiękła od czasu; rogi były poobijane od tuzina przeprowadzek i tuzina ludzkich istnień. Wewnątrz czekały jej stare prace niczym głos, którego nie słyszała od lat.

Kintsugi. Projekt wydawał się jej rozprawą o nadziei, gdy miała dwadzieścia dwa lata: pęknięte naczynia naprawiane złotem, pęknięcie nie ukryte, lecz lśniące. Ostrożnie przesunęła palcem po wydrukowanych obrazach – ceramice, która kiedyś pękała, a potem stawała się uczciwa. Wierzyła wtedy, że piękno można zbudować z pęknięć, jeśli ma się odpowiedni lakier, odpowiedni pył, odpowiednią cierpliwość.

Zsunęła się po szklanej ścianie, aż usiadła na podłodze z teczką na kolanach, a coś w niej w końcu pękło z bezgłośnym trzaskiem. Łzy napłynęły w burzy, którą opóźniły systemy pogodowe zwane zaprzeczeniem i furią. Stolik kawowy, kanapa, starannie położony dywan rozmyły się. Miasto lśniło za szkłem, obojętne i żywe.

Potem zapadła cisza, taka, jaka panuje na polu bitwy, gdy dym się rozwiewa, a ciała są liczone. Spała bez śnienia.

Poranek zastał ją z nową pustką – taką, która nie była pustką, ale zagruntowanym płótnem. Zadzwoniła do Leny. „Potrzebuję prawnika” – powiedziała. „Dobrego. Nie, nie dobrego. Drapieżnik szczytowy”.

„Katherine Peterson” – powiedziała Lena bez wahania, bo była dziennikarką i wiedziała, jakich nazwisk się szuka, jeśli chce się krwi. „Nazywają ją Lwicą. Zjada aroganckich tech-ziomków na śniadanie i zostawia miejsce na tosty”.

Dwa dni później, boazeryjne biuro w Century City pochłonęło Hannah w całości. Szklane ściany od podłogi do sufitu. Widok na inne szkło. Peterson nie była tym, czym telewizja robiła prawników; była spokojniejsza, bystrzejsza, bardziej pewna siebie. Słuchała, a jej spokój nie był pustką, lecz pojemnikiem, który mógł pomieścić bolesne rzeczy bez pękania.

„Pan Montrose i pan Davenport liczą na pani szok” – powiedział w końcu Peterson, stukając palcem w paragraf ugody, jakby to był karaluch. „Liczą, że zraniony małżonek przyjmie czek i zniknie z pierwszych stron gazet. Źle policzyli, pani Montrose”.