„Nie podpisaliśmy intercyzy” – powiedziała Hannah, podnosząc złotą nić, która przeplatała się przez szczątki. „Mieliśmy po dwadzieścia dwa lata. Mieliśmy długi, futon i pizzerię, która nie wymagała dowodu, jeśli się dobrze uśmiechnęłaś”.

Uśmiech Petersona nie był niemiły, ale miał w sobie pazur. „Więc nie jesteśmy tu po to, by akceptować ich obelgi. Jesteśmy tu po to, by bronić tego, co słuszne. Nie tylko nas wspierałeś; byłeś integralną częścią firmy. Powiemy „niewymieniony współzałożyciel” i to będziemy mówić serio. Zatrudnimy księgowych, którzy wyczują ukryte aktywa z dwudziestu kroków. Zapomnijcie o pięciu milionach. Odpowiemy piętnastoma procentami”.

„Piętnaście procent” – powtórzyła Hannah, a liczba ta natychmiast zapisała się w jej umyśle niczym decydujący ruch na szachownicy.

„Nie musisz się złościć” – powiedziała cicho Peterson, widząc, jak drżą jej ręce. „Musisz tylko mieć pewność”.

„Tak” – powiedziała Hannah. I odkryła, że ​​tak jest.

Tej nocy białe ściany apartamentu przypominały raczej studio niż klinikę. Rozpakowała tablet, który kupiła, gdy Edric hojnie obdarowywał ją prezentami, gdy jeszcze łączył jej talent z ich wspólną przyszłością. Ekran rozświetlił jej twarz; rysik z początku wydawał się dziwny, a potem znajomy, jak dawno zapomniane narzędzie, które wciąż rozpoznawało jej odciski palców.

Na pustym cyfrowym polu nie szkicowała obiektów. Mapowała pęknięcia. Grube, poszarpane pociągnięcia pędzla stawały się szwami pulsującymi niespokojnym kolorem. Wzdłuż tych linii uskoków malowała – nie złoto, nie drogocenne przeprosiny, lecz elektryczne fiolety i tętniące czerwienie, oceaniczne błękity z zębami. Ból przełożony na pigment nie jest mniej bolesny, ale jest czytelny.

Godziny przesiewały się jak cukier. Złota klatka pękła; piórko uniosło się, obojętne na grawitację. Szklane serce pękło i przez ranę wyrosła winorośl, każdy cierń był nieodzowną prawdą, każdy kwiat niemożliwym dowodem. Zrobiła dwanaście kawałków i po dwunastym poczuła, że ​​znów może oddychać, nie licząc sekund między wdechami.

Z kaprysu, który był po części zuchwałością, a po części pragnieniem ukrycia swojego prawdziwego nazwiska pod pseudonimem oznaczającym „odnowione piękno”, stworzyła zestaw jako dzieło sztuki cyfrowej – „Kintsugi by Kintsugi”. W końcu spędziła większą część dekady, słuchając monologu o blockchainach, niedoborze i wspólnocie. Wiedziała wystarczająco dużo, by sformatować metadane, ale za mało, by wyobrazić sobie, co się stanie.

Nacisnęła „Lista” i na nic nie czekała.

Kiedy w końcu zasnęła, przyśniły jej się złote szwy, nie dlatego, że chciała być naprawiona, ale dlatego, że już zaczęła pracę nad swoją naprawą.

Edric spał u Brooke, która tak naprawdę była jego – w apartamencie, którego umowę najmu miał podpisaną, a którego wystrój uprzejmie tolerował, ponieważ sugerował „młody, ambitny ekspert od marketingu” tak, jak krawat sygnalizuje „mam krawat”. Poprosił o pastę do zębów, a ona zaproponowała mu szufladę.

Obudził się, a aplikacja ciążowa ogłosiła, że ​​płód jest odpowiednikiem owocu. Poczuł się radosny. Zrzucił z siebie ciężar. Wybrał szczęście, powiedział sobie. Zostanie pochwalony w jakimś magazynie za dokonanie odważniejszego wyboru.

Brooke pocałowała go z otwartymi ustami i wdzięcznością, która smakowała jak szampan i pragnienie. „Postąpiłeś słusznie” – powiedziała. „Będziemy rodziną, kochanie”.

Uwierzył jej.

Pęknięcie, które pojawiło się kilka tygodni później, było niewielkie i logiczne. Wrócił wcześniej do domu i znalazł drugi telefon w stoliku nocnym, schowany pod wachlarzem magazynów o podróżach, zdrowiu i minimalistycznej estetyce, której ascetyzm wymaga absurdalnie wysokich nakładów finansowych. Odkrycie wylądowało w jego dłoni z siłą, która przeobraziła grawitację.

Był zablokowany. Większość ludzi jest pozbawiona wyobraźni, pomyślał i spróbował wpisać datę urodzenia, przewidywany czas porodu i inne przewidywalne konfiguracje. Kiedy ekran odblokował się z datą porodu, wyrwał mu się śmiech, dźwięk pękającej porcelany.

Przewinął tekst. Wątek z K. brzmiał jak scenariusz do programu „Jak zbudować człowieka z pieniędzy”. Czytał go, aż powietrze się rozrzedziło. Zobaczył słowo „czynsz”, słowo „przelew” i zdanie „kupi mi cały sklep, jeśli trochę popłaczę”. Zobaczył imię Kyle i poczuł, jak coś fundamentalnego w nim pęka. Wysłał SMS-y do siebie i wpatrywał się w przesuwający się pasek postępu, jakby był miarą topnienia jego wiary.