Mama powiedziała: „Patrzcie na to, wylewając na mnie kawę podczas rodzinnego brunchu”. „Tak właśnie traktujemy śmieci…”

W poniedziałkowy poranek atmosfera uległa zmianie.

Powietrze było ciężkie, jakby ciśnienie spadło przed huraganem.

Byłem w swoim domowym biurze (przerobionym na sypialnię w mojej chatce z widokiem na dolinę) i przeglądałem kod nowej architektury sieci neuronowej, gdy zadzwonił mój prywatny telefon.

To była Elena, moja szefowa PR.

„Emma” – powiedziała – moim oficjalnym imieniem, tym, którym prawie nikt już do mnie nie zwracał – jej głos był napięty. – Widziałaś Twittera?

„Widziałem TikToka” – odpowiedziałem, nie przestając pisać.

„Przekroczyło zabezpieczenia” – powiedziała Elena. „Godzinę temu pojawiło się na Twitterze technologicznym. Były stażysta cię rozpoznał. Liczba wyświetleń wynosi cztery miliony i rośnie w górę. Wiedzą, kim jesteś. Wiedzą, że założyłeś SafeMind. Wiedzą o przejęciu DeepMind”.

Włączyłem Twittera na drugim monitorze.

#SafeMind był popularny.

Na górze znajduje się wpis porównujący:

Po lewej: ja na okładce magazynu Wired , dopracowany i groźny.

Po prawej: rozmazany zrzut ekranu przedstawiający mnie zanurzonego w kawie.

Podpis:

„Ta rodzina zaatakowała jedną z najważniejszych kobiet w AI, bo nie chciała im pożyczyć 50 tysięcy. Nie mają pojęcia, że ​​jest warta dziewięć cyfr”.

W komentarzach pojawiło się mnóstwo przerażających komentarzy.

„To Angela Mercer – zasiada w zarządzie Rady Sztuki”.
„Obrzydliwe”.
„Znalazłem sklep z zegarkami brata”.
„To handlarz prowizyjny, który dręczy multimilionera, który sam doszedł do fortuny”.

Głos Eleny pozostał ostry. „Chcesz, żebyśmy usunęli? Polityka dotycząca nękania. Zostanie usunięte za dziesięć minut”.

„Nie” – powiedziałem.

Zapadła cisza.

„Eleno” – dodałem spokojnie – „daj spokój”.

„Emma, ​​to jest upokarzające”.

„Dla mnie to nie jest upokarzające” – powiedziałem. „To pouczające dla wszystkich innych”.

Rozłączyłem się i patrzyłem, jak licznik retweetów kręci się jak automat do gry.

Narracja uległa zmianie.

Nie byłam już biedną siostrą.

Byłem outsiderem i tytanem.

Ludzie nie byli świadkami rodzinnej kłótni.

Zobaczyli pasożyty atakujące żywiciela.

A moja rodzina — moja matka, rodzeństwo — dała im idealne materiały filmowe.

Chcieli zwrócić na siebie uwagę.

Zamierzałem dać im cały świat.