Mama powiedziała: „Patrzcie na to, wylewając na mnie kawę podczas rodzinnego brunchu”. „Tak właśnie traktujemy śmieci…”

We wtorek rano Christopher stał na wystawie Timeless Luxury i poprawiał mankiety, jakby był to zwykły dzień.

Nie wiedział, że spędziłem produktywny weekend.

Nie w sensie emocjonalnym.

W sensie korporacyjnym.

Moja firma inwestycyjna, Apex Ventures, nabyła kontrolny pakiet udziałów w spółce holdingowej będącej właścicielem praw franczyzowych.

Dla nas był to niewielki zakup, dywersyfikacja portfela.

Ale dało mi to bardzo konkretny rodzaj autorytetu.

Podszedł do niego jego menadżer, blady, trzymając w ręku iPada.

„Chris” – powiedział – „firma chce z tobą porozmawiać. Zoom. Teraz”.

Christopher prawdopodobnie myślał, że dostał ostrzeżenie dotyczące mediów społecznościowych, a może nawet awans.

Nie spodziewał się zobaczyć dyrektora regionalnego, działu HR i trzeciego okna z zaciemnionym napisem:

WŁASNOŚĆ

„Panie Mercer” – powiedział dyrektor oschłym tonem – „otrzymaliśmy tysiące skarg dotyczących opublikowanego przez pana filmu. Rażące naruszenie. Postępowanie szkodzące reputacji marki”.

Christopher zamrugał, jąkając się. „To prywatna sprawa rodzinna. To był żart”.

„Nie ma nic śmiesznego w napaści” – wtrącił HR. „I nie ma nic prywatnego w czterech milionach wyświetleń. Twoje zatrudnienie zostaje natychmiast rozwiązane”.

Usta Christophera otwierały się i zamykały jak u ryby.

„Nie możesz tego zrobić” – powiedział łamiącym się głosem. „Moja siostra…”

„Moja siostra” – powiedziałem, wyciszając mikrofon, ale kamera nadal była wyłączona.

Mój głos rozbrzmiewał w głośnikach sali wystawowej.

„Twoja siostra jest większościowym udziałowcem spółki holdingowej, która podpisuje twoją wypłatę, Christopherze.”

Cisza była absolutna.

„Pakuj biurko” – powiedziałem spokojnie. „I zostaw zegarek demonstracyjny. Nie stać cię na to”.

Następnie zakończyłem rozmowę.

Jeden z głowy.