Mama powiedziała: „Patrzcie na to, wylewając na mnie kawę podczas rodzinnego brunchu”. „Tak właśnie traktujemy śmieci…”

W domu cisza nie była pocieszająca – była wręcz chirurgiczna.

Szum lodówki.

Ból skóry głowy spowodowany oparzeniami.

W lustrze uszkodzenia były wyraźnie widoczne: pęcherz tworzący się za moim lewym uchem, a skóra wzdłuż linii włosów była surowa i czerwona, przypominała rozdrobnione mięso.

Nie omówiłem tego.

Chciałem to zobaczyć.

Chciałem dokładnie zapamiętać, jak wygląda odrzucenie warte pięćdziesiąt tysięcy dolarów.

Mój telefon zawibrował.

Ponownie.

I jeszcze raz.

Nie przeprosiny.

Powiadomienia.

Podniosłem słuchawkę i zobaczyłem, że to TikTok.

Na ekranie pojawiła się twarz Christophera, zadowolona z siebie i przesadna, jakby brał udział w castingu na czarnego charakteru roku.

Film się zaczął. Stałem tam, przemoczony, kawa kapała mi z brody, a moja matka krzyczała.

Jasnożółta nakładka tekstowa:

Kiedy twoja spłukana siostra próbuje zepsuć brunch… wynosząc śmieci

Przewinąłem.

Komentarze były dokładnie tym, czego oczekiwał Christopher.

„Wygląda jak mokry szczur”.
„Słusznie jej tak”.
„Skąpcy zasługują na gorącą kawę”.

Amanda podzieliła się tym na swoim Instagramie, dodając emotikonę ze śmiechem i płaczem oraz podpis: karma nie umiera nigdy.

Odłożyłem telefon.

Oni świętowali.

Na fali dopaminy z polubień.

Pewni, że wygrali.

Myśleli, że to koniec historii – moment, w którym „śmieci” zostają wyniesione, a zwycięzcy wracają do mimosa.

Nie rozumieli czegoś na temat Internetu:

Kontekst jest walutą.

A rynek był bliski załamania.

Nie zgłosiłem tego filmu.

Nie skomentowałem.

Zrobiłem zrzuty ekranu — tekst, podpis, znacznik czasu — i zapisałem je w zaszyfrowanym folderze oznaczonym jako DOWÓD .

Potem zrobiłam herbatę.

Tylko nie kawa. Nigdy więcej kawy.

Usiadłem przy oknie i czekałem, aż algorytm zrobi to, co potrafi najlepiej:

Znajdź prawdę.