Kiedy jego partner, pies myśliwski, nagle rzucił się na pozostawioną bez opieki walizkę, hałas lotniska zdawał się ucichnąć w jednej chwili. Rozmowy ustały. Koła zamarły w pół ruchu. To, co później odkryli śledczy, wstrząsnęło zatwardziałymi funkcjonariuszami – niektórzy szeptali nawet, że wyglądało to jak bryła ładunku C4.

Zwykła czarna walizka podjechała bliżej. Nudna. Pospolite. Nieszkodliwa z wyglądu. A jednak każda cząstka ciała Kane’a krzyczała co innego.

„Kane, zostaw to” – rozkazał cicho Ethan, modląc się.

Kane go nie usłyszał.

Zaatakował.

Skoczył z pełną siłą, wbijając zęby w wzmocniony plastik, miażdżąc krawędzie szczękami, podczas gdy pasażerowie krzyczeli, potykając się i uciekając, podczas gdy telefony unosiły się wysoko, by nagrać „szalonego policyjnego psa, który szaleje”. Karuzela zadrżała i zatrzymała się pod wpływem nagłego uderzenia, zawyły alarmy, a ktoś krzyczał o pozwach, podczas gdy Ethan wdrapał się na taśmę, obejmując Kane’a i desperacko próbując go odciągnąć.

Nie mógł.

Kane zachowywał się nie jak partner oficera.

Zachowywał się tak, jakby coś, co znajdowało się w tej walizce, go osobiście przerażało.

„Oficer Cole! Zapanuj nad nim!” – zażądała nadinspektor Lydia Hart, szturmując ich, typ przywódcy, który tchnął życie w zasady i przestrzegał ich jak religii.

„Staram się!” – krzyknął Ethan. Ale wtedy wydarzyło się coś jeszcze – coś, co zamroziło wszystkie głosy w pokoju.

Z wnętrza pękniętej obudowy:

Uderzenie.

Nie mechaniczne. Nie przypadkowe.

Żywy.

Kane zaskomlał, uwalniając miażdżący ugryzienie tylko na tyle, by wcisnąć nos w powstałą lukę, jakby przepraszając, błagając, prosząc Ethana o zrobienie tego, na co procedury nie pozwalały.

Coś w środku potrzebowało ratunku.

I szybko.

Rozdział 2: Kiedy cisza krzyczy