Kiedy jego partner, pies myśliwski, nagle rzucił się na pozostawioną bez opieki walizkę, hałas lotniska zdawał się ucichnąć w jednej chwili. Rozmowy ustały. Koła zamarły w pół ruchu. To, co później odkryli śledczy, wstrząsnęło zatwardziałymi funkcjonariuszami – niektórzy szeptali nawet, że wyglądało to jak bryła ładunku C4.

Rozdział 1: Kiedy instynkt łamie zasady

Poranna wilgoć w Terminalu 5 lotniska Heathrow zawsze wkradała się do głowy oficera Ethana Cole’a tak samo, jak żal – najpierw cicho, potem głośniej, jak drzwi, których ktoś nie chciał zamknąć, a dziś powietrze było tak gęste, że aż chciało się poczuć. Poniedziałek oznaczał chaos, zmęczonych podróżnych, walizki na kółkach i tysiącmetrowe spojrzenia, jakie ludzie rzucali na siebie po przekroczeniu stref czasowych. Ethan delikatnie zacisnął więc uścisk na smyczy swojego partnera, Kane’a, potężnego owczarka belgijskiego malinois o bystrych bursztynowych oczach, którym nic nie umykało, i sercu, które zdawało się większe niż świat, którego strzegł.

„Spokojnie, chłopcze” – mruknął, ponieważ wypowiedzenie tych słów uspokoiło go tak samo, jak psa.

Lotniska były teraz polem bitwy Ethana. Nie dlatego, że je lubił, ale dlatego, że nie miał dokąd pójść. Trzy lata wcześniej w Stambule podjął druzgocącą decyzję – czekając na wsparcie, ufając protokołowi, ignorując intuicję – a eksplozja, która nastąpiła, odebrała życie tym, których nigdy nie mógł przeprosić. Protokół stał się duchem przykutym do jego sumienia. Jedynym powodem, dla którego wciąż oddychał, nie tonąc, była żywa, ciepła istota po drugiej stronie smyczy.

Samolot z Frankfurtu, który leciał LH742, wyładowywał niezliczone bagaże. Środki czyszczące szczypały w nos, koła wózków klekotały, a w powietrzu unosił się delikatny, metaliczny zapach paliwa lotniczego niczym złowieszczy szept.

„Skanuj” – wyszeptał Ethan.

Kane poruszał się z precyzją owiniętą w futro. Wąchaj. Oceniaj. Idź dalej. Ten rytm dawał ukojenie.

Aż w końcu przestało.

Kane zatrzymał się. Nie stopniowo. Nie z ciekawości. Zatrzymał się, jego kręgosłup zesztywniał, sierść wspinała się po plecach niczym poszarpane wzgórza, a całe ciało zamieniło się w jedno napięte ostrzeżenie.

Serce Ethana zaczęło bić szybciej.

„Porozmawiaj ze mną, partnerze… co czujesz?”

Kane powinien był usiąść. To była bierna czujność. Siad, czekaj, poczęstuj się. Schludny, opanowany, oczekiwany.

Kane nie usiadł.

Warknął — nie agresywnie, nie terytorialnie, ale w nim było coś pradawnego, pierwotnego, przerażającego.