Dziewczynka krzyknęła: „Zabierzesz go tak, jak zabrałaś moją mamę!” — po czym pobiegła boso po trawie, a pies deptał jej po piętach.

Policjanci zawahali się, studiując jego spokojny ton i szczerość w oczach. W końcu jeden westchnął. „Masz godzinę. Zrób to dobrze”.

Jake nie tracił czasu. Załadował Shadowa do wózka bocznego, a dziewczynę na swój motocykl. Gdy tylko silnik zawył, przytuliła się do niego mocno – nie ze strachu, ale dlatego, że po raz pierwszy poczuła się bezpiecznie.

Jechali przez ciche uliczki, aż dotarli do małego schroniska dla zwierząt prowadzonego przez jego starą przyjaciółkę, Marię. Była emerytowaną pielęgniarką, która przekształciła swoją stodołę w dom dla zwierząt.

Kiedy Maria zobaczyła dziewczynkę i Shadowa, nie zadała żadnych pytań. Uśmiechnęła się tylko delikatnie i powiedziała: „Chodźcie się umyć”.

Kiedy woda popłynęła i brud został spłukany, Maria szepnęła do Jake’a: „Wiesz, że nie możesz ciągle biegać i ratować wszystkich”.

Uśmiechnął się lekko. „Może nie wszyscy. Tylko ci, którzy przypominają mi, kim byłem”.

Tej nocy schronisko Marii rozbłysło ciepłem nowego życia — pełny posiłek, czysty koc, pies śpiący u stóp dziecka.

Ale następny poranek przyniósł niespodziankę, której Jake się nie spodziewał.
Kiedy dotarł na miejsce, dziewczyny już nie było. Jej kocyk leżał starannie złożony. Na nim leżała notatka napisana drżącym pismem:

„Dziękuję za pomoc. Nie martw się, znajdę mamę. Shadow i ja damy sobie radę”.

Jake’owi serce zamarło. Wskoczył na rower i objechał każdy zakątek okolicy, krzycząc jej imię. Nic.

Mijały dni. Tygodnie.