Dziewczynka krzyknęła: „Zabierzesz go tak, jak zabrałaś moją mamę!” — po czym pobiegła boso po trawie, a pies deptał jej po piętach.

Pewnego wieczoru, gdy Jake zaparkował przed schroniskiem, usłyszał znajome szczekanie.

Odwrócił się – i oto byli. Dziewczynka, już nieco wyższa, trzymała małą papierową torbę z karmą dla psa. Shadow dziko merdał ogonem.

Podbiegła i przytuliła go. „Znaleźliśmy ją” – powiedziała, uśmiechając się przez łzy. „Już jej lepiej. Powiedziała, żebym ci podziękowała”.

Jake spojrzał na dziewczynkę i psa — żywych, całych, świecących w blasku zachodzącego słońca.

Przez chwilę motocyklista, który myślał, że jego historia dobiegła końca, uświadomił sobie coś: czasami ratowanie innych oznacza, że ​​samemu zostanie się uratowanym.

Przykucnął i poklepał Cienia. „Dobrze ci poszło, chłopcze”.

Pies zaszczekał cicho, jakby rozumiał.

W pomarańczowym świetle zachodzącego słońca cała trójka stała w ciszy i spokoju – dowód na to, że życzliwość wciąż znajduje drogę do domu.