„Co to za wieśniacka sukienka?” – zapytała mnie siostra upokarzająco przy wszystkich. Moja „dar” w postaci odpowiedzi ją spłoszył…

Wyobraź sobie taką sytuację. Moja przyjaciółka Katia to prawdziwa fashionistka, zawsze szczupła jak patyk, zawsze stylowa. A ja… Jestem po prostu przeciętną kobietą. Tu trochę schudłam, tam pojawiła się zmarszczka. Takie życie, co można zrobić?

Za każdym razem, gdy się widzieliśmy, było to dla mnie prawdziwą udręką. Nie sądzę, żeby robiła to złośliwie, ale z najlepszymi intencjami. Podeszła do mnie, zmierzyła mnie wzrokiem jak z rentgena i zaczęła:

— Svietik, czy ta sukienka nie jest trochę za obcisła? Wyglądasz… zbyt staromodnie.
— Svietik, inny bob bardziej by ci pasował; ten postarza cię o pięć lat.
— Och, dziewczyny, spójrzcie na jej szminkę! Nikt nie nosił takiego koloru od dziesięciu lat!

Wszystko to z uroczym, pełnym współczucia uśmiechem. Wyobrażacie sobie? Jakby zależało jej na moim dobru. Tyle że mój nastrój spadał z każdym „komplementem” i przez tydzień nie chciałam nawet spojrzeć w lustro.

Tak, to boli! I tak nie byłam modelką na okładce magazynu, a teraz moja siostra ciągle wytyka mi moje „wady”.

Na początku to tolerowałem, rzucając żartami i zmieniając temat. Ale kroplą, która przelała czarę goryczy, były urodziny mojej mamy.

Tak dobrze się przygotowałam! Piękna nowa sukienka, fryzura, makijaż… Naprawdę czułam się jak królowa!
Byliśmy tam, wszyscy zebrani w restauracji: goście, rodzina, wszyscy eleganccy i w doskonałych nastrojach. A potem podeszła moja Katouchka, zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów i oznajmiła na tyle głośno, żeby wszyscy usłyszeli:

— Svietik, co to za sukienka? Wygląda jak u naszej ciotki Choury na wsi. Mogłeś mnie poprosić o radę, znalazłabym coś odpowiedniego dla ciebie.

Przyjaciele, w tym momencie poczułem, jakby grunt usuwał mi się spod nóg. Zrobiła to na oczach wszystkich! Napluła mi w twarz. I myślicie, że nadal bawiłem się na imprezie?