Chciałem odpocząć w moim domku nad jeziorem, ale żona mojego brata już była…

„Jesteś pewien?” – zapytałem z naciskiem. „Ponieważ policja zdaje się uważać, że przyczyną oszustw na tak wielką skalę jest zazwyczaj desperacja finansowa”.

Cisza się przedłużała. W końcu Marcus przemówił, ledwo słyszalnym głosem. „Często chodziła na zakupy. Markowe ubrania, przesadnie droga biżuteria. Myślałem, że płaciła z własnych pieniędzy, ale… Jego pensja nie jest aż tak wysoka. Ojej”.

„Musisz sprawdzić swoje karty kredytowe i konta bankowe, Marcus. Wszystkie. Natychmiast.”

Obiecał, że to zrobi i się rozłączył. Dwie godziny później oddzwonił i widziałem, że płakał. „Użyła trzech kart kredytowych, o których istnieniu nie wiedziałem” – powiedział łamiącym się głosem. „Są na moje nazwisko, ale nigdy o nie nie prosiłem. Jesteśmy winni osiemdziesiąt pięć tysięcy dolarów, a ja nic o tym nie wiedziałem. Przechwyciła te opłaty, zanim zdążyłem je zobaczyć”.

Mój gniew na Marcusa nieco osłabł. On też był ofiarą, ale w inny sposób.

„Powinieneś to zgłosić policji” – powiedziałem cicho. „Ona również dopuściła się oszustwa na twoją szkodę”.

„Nie mogę wysłać mojej żony do więzienia”.

„On nie jest tym, za kogo go uważałeś, Marcus. To przestępczyni, która systematycznie nas okradła. To, co stało się później, nie było kwestią uwięzienia, ale odpowiedzialności za jego czyny”.

Minął tydzień, zanim Vanessa została oficjalnie aresztowana. Marcus zadzwonił do mnie z komisariatu, zdruzgotany. Została zatrzymana w ich mieszkaniu, a kaucja została ustalona na pięćdziesiąt tysięcy funtów z powodu ryzyka ucieczki.

„Jej rodziców nie stać na kaucję” – powiedział Marcus. „A mnie też nie. Czy to źle? Czy jestem złym mężem?”

„Jesteś zdradzonym i okradzionym mężem” – poprawiłam. „Nic mu nie jesteś winna”.

Vanessa spędziła trzy dni w więzieniu, zanim jej rodzice zdołali wpłacić wymaganą kaucję. Tymczasem lokalne media podchwyciły temat ogromnego oszustwa. Jej zdjęcie opublikowano na stronie internetowej, przedstawiając je jako kobietę, która próbowała ukraść majątek członka rodziny w ramach skomplikowanego planu. Czułam ogromną satysfakcję. Za każdym razem, gdy słyszałam, żebym odpuściła, żeby „wybaczyć i zapomnieć”, powstrzymywałam się od mówienia. Teraz wszyscy mogli zobaczyć, jaką osobą jest Vanessa.

Zadzwoniła moja matka, w końcu pojmując w pełni skalę tego, co się stało. „Jestem ci winna przeprosiny” – powiedziała głosem zdławionym emocją. „Myślałam, że źle się zachowywałaś w domku nad jeziorem. Nie miałam pojęcia, ile jeszcze narobiła”.

„Mamo, ona jest oszustką. Naprawdę dobrą. Wszystkich nas oszukała”.